Friday, February 20, 2015

ஊழ்வலி

சங்கமாங்குளத்தினுள் ஒரு கிளுவை மரத்தினடியில் குட்டியப்பனும் சகாக்களும் அமர்ந்து சீட்டாடிக்கொண்டிருந்தனர். உண்மையில் சீட்டுக்கள் எல்லாம் கேட்பாரற்றுச் சிதறிக்கிடந்தன., ஆட்கள் ஆளுக்கொரு திசைக்குத் திரும்பிக்கொண்டு பீடியை ஊதிக்கொண்டிருந்தனர். 

“அட உன்ற சொத்தையா எழுத்திப்புடுங்கி நொட்டிட்டேன்.. வெளையாட்டுதானடா” குட்டியப்பன் கெஞ்சலாகவே ஆரம்பித்தான்.
சரிதானே என்று பட்டது அருளுக்கும் ஏழுமணிக்கும்; அதற்குள் 

“என்ன மசுரு வெளையாட்டு காசு வெச்சு ஆடையில”  ஈசான் ஏறினான். அதுவும் சரியாகப்படவே ஏதும் பேசாமல்  இருந்துவிட்டனர் இருவரும். 

“இந்த வலந்தாயளி இதுக்குத்தான் காசுக்கு ஆடறப்பல்லாம் மூடுன சோக்கர் வையினு தலையால தண்ணிகுடிச்சிருக்கான்… எத்தன விசுக்கா ஏமாத்திருப்ப ஏண்டா! மசுருமாத்திரமாப்போச்சு உனக்கு எங்களயல்லாம் பாத்தா” 

“அட அதான் மன்னிச்சுருனுட்டன்ல அப்பறம் பின்ன”

விசயம் இதுதான். ஒரிஜினல் ரம்மி இருந்து முதலில் ஜோக்கர் பார்ப்பது குட்டியப்பனாக இருக்கும் பட்சத்தில் மீதியிருக்கும் சீட்டுகளில் எந்த நம்பர் சீட்டு இரண்டோ மூன்றோ இருக்கிறதோ அதில் ஒன்றை எடுத்து விரித்துப்பிடித்த சீட்டு வரிசையில் வலப்புற ஓரத்தில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டியது. ஜோக்கர் சீட்டை மறைப்பாக எடுத்து இடக்கையில் பிடித்திருக்கும் சீட்டு விசிறிக்கு அருகில் கொண்டுபோய் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் கட்டிற்கு பக்கத்தில் வைத்துவிடுவான் என்று மற்றவர்கள் நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் போது, முன்னமே தயாராக ஓரத்திலிருக்கும் அந்தச் சீட்டை ஜோக்கராக்கி ஜோக்கர் என்னவாயிருந்தாலும் அதை தன் சீட்டுகளோடு வைத்துக்கொள்ளவேண்டியது. மூன்றில் இரண்டு ஆட்டம் குட்டியப்பனே ஜெயிப்பது அப்படியே அடுத்தவன் கவிழ்த்தி வைத்தாலும் கூட குட்டியப்பன் பாயிண்டு 20- ஐ த்தாண்டாது நிற்பதன் சூட்சமம் இன்றைக்கு கிழிந்துவிட்டது.

புதிதாக வாங்கிய கட்டில் ஒரிஜினல் ஜோக்கரின் பின்னட்டை சிவப்பு நிறத்தில்  இருக்க குட்டியப்பன் சித்து வேலை செய்த அட்டை கறுப்பாகிப் போனதால் வந்த வினை. சிவப்பு போய் கறுப்பு வந்ததை ஈசான் கணக்காகப் பார்த்துவிட்டான். 

“சரி வெச்சது அப்பிடியே உட்டுர்றேன் காச எடுத்துக்க போதுமா”

“உன்ற காசக்கொண்டி நாய் பொச்சுல திணி”

“இவனார்றா சூத்துல வெக்க வந்தவனாட்டமா மூஞ்சில முள்ளவெச்சுக் கட்டிட்டு உக்காந்துருக்கான்…”

குட்டியப்பன் சலித்துக்கொண்டான். பிறகு சாக்குக்கடியிலிருந்த தன் பணத்தையும் சட்டைப் பையிலிருந்து இன்னுங்கொஞ்சம் காசைச் சேர்த்தும் ஏழுமணியிடம் நீட்டினான்.

“நாலு பாக்கெட்டு வாங்கிக்க… அப்பிடியே கறியிருக்குதானும் பாரு என்ன”

“நாம்போவல… சடவா இருக்குது”

“சரி உடு நானே போவறேன்.. உனக்கு வேணாம் அப்ப”

“இல்ல சேத்து வாங்கு”

“அதுக்கு மட்டுங் கிளு கிளுனு இருக்குதாக்கும்?”

எழுந்து ஏழுமணியை முறைத்துக்கொண்டே சைக்கிள் ஸ்டாண்டை ஓங்கி மிதித்தான் குட்டியப்பன். ஒரு எட்டு வைத்தவன் மேட்டிலே விஜயன் நடந்து போய்க்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தான். 

“விஜீ”

குட்டியப்பனின் குரல் கேட்டதும் வேகவேகமாக இறங்கி அருகே வந்து நின்றான். சில வினாடிகள் அவனை உற்றுப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் குட்டியப்பன். சிமெண்டோ போர்வெல் மண்ணோ சட்டை முழுக்கப் படிந்திருந்தது. லுங்கிக்கு நிறம் என்று ஒன்றில்லை. கந்தலை நன்றாகக் கசக்கி உருட்டி மண்ணில் போட்டுப் பிரட்டிக் கட்டியிருந்தான் என்று தோன்றியது. வாயைக் கிஞ்சிச் சிரித்துக்காட்டினான். முன்புறம் மேலே இரண்டும் கீழே ஒன்றும் பற்கள் மிச்சமிருந்தன. கடைவாய்ப்பக்கமெல்லாம் இருட்டுதான் தெரிந்தது. ஆளை மிகவேகமாக உருக்கிக்கொண்டிருந்தது காலம்.  

“வெள்ளிங்கிரி ஊடு தெரியும்ல”

தலையை ஆட்டினான் விஜயன்.

“கிழிஞ்சு போச்சு… உன்ற மல்ல நீயே குடி எனக்கு வேணாம்.. நல்ல ஆளு புடிச்சாம்பாரு வாங்கியாரதுக்கு! ஏன் நடமாடிட்டு இருக்குறது பொறுக்கலையாக்கும்”

அருளின் குரல் கேட்டுத் திரும்பினான் குட்டியப்பன். விஜயனைக் குத்திப் பேசினால் ஏனோ பொறுப்பதில்லை அவனுக்கு.  

“ஏன் அவன் வாங்கிட்டு வந்தா என்ன கேடுனக்கு?”

“பேசாத இரு குட்டியப்பா… நீ போய்ட்டு வரதானா பாரு.. இல்லாட்டி வேணாம்; சித்த சும்மா இரு” ஈசானும் சேர்ந்துகொண்டான்.  பதில் சொல்ல வாயெடுத்தவன் ஏதோ நினைத்தவனாக விஜயனிடம் திரும்பி

“நாலு பாக்கெட்டு வேணும்னு கேளு.. இந்தா காசு… இங்கபாரு.. நாஞ்சொன்னேன்னு கேக்கணும்”

“ம்ம்ம்”

“நானு ஆரு?”

“குட்டி”

குட்டியப்பன் சிரித்துக்கொண்டான். விஜயன் சைக்கிளைப் பார்த்தான். 

“எடுத்துட்டுப் போ”

சைக்கிளைத் தள்ளிக்கொண்டு மேட்டை ஏறி, பின்னர் ஓட்டிக்கொண்டு போனான்.

“ஊறுகாயி….”

பின்பக்கம் திரும்பாமலே கையை வேகமாக ஆட்டிக்காட்டிக்கொண்டு போனான்.

அடி மரத்தில் குத்தவைத்து அமர்ந்துகொண்டான் குட்டியப்பன். மூன்றுபேரும் அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். 

“குடிக்கறது பட்ட.. இதுல தொட்டா ஒட்டிக்குதா அவம் நோவு.. ஏண்டா அக்கிரும்பத்துக்கு பேசிப்பழகறீங்க”

பீடியொன்றை எடுத்துப் பற்றவைத்துக்கொண்டான்.

“தொட்டா ஒட்டுறதுக்கில்ல குட்டியப்பா… எப்பிடி இருந்தவன் நஞ்சு நாசமாக்கெடக்குறான்;  நாம கெட்ட கேட்டுக்கு அவனுக்கு இன்னைக்கி வேல சொல்றோம். போடா வாடாங்குறோம்,  ஒரு துளி ரத்தத்த கலந்து குடுத்துப்போட்டான்னு வையி”

“அட டாக்குட்டரு! ம்ம்ம் அப்பறம்… ஏண்டா அவனே புத்தி திருகிப்போய்ச் சுத்துறான்.. இவம்பேசுறத நெனச்சுகிட்டு ஊசி எடுத்து ஒரு துளி ரத்தம்புடிச்சி இவஞ்சாராயத்துல கலந்து நொட்டறானாம்”

“கிறுக்கந்தான் இல்லேங்கல.. ஆனா எந்தக்கிறுக்கனும் முச்சூடும் கிறுக்கனில்ல பாத்துக்க..”

“அதுக்கு அவனைய நோண்டாம இருக்கணும் மனுசன்னு மதிச்சுப் பேசணும்.,  பண்டுறதெல்லாம் பண்டீட்டு ஒதுக்கி வெச்சுட்டா ஆச்சாமா? நீயி டேய்ன்றப்ப எட்டி வந்து ஒரு கடி வெறு வெறுனு கடிச்சுப்போட்டான்னா என்ன பண்டுவ? பேசறதுனா என்ன வேணாம்பேசலாம் ஈசா”

“தேவையில்லாத வேலைனு சொல்றோம் வேறென்ன”

“சரி அது தொலையுது… என்ன அவனுக்குப் பொம்பள சீக்குனு முடிவு பண்டீட்டிங்களா? நீங்க கண்டீங்களாடா அவனுக்கு  என்ன சீக்குனு?”

“வேறென்ன நீதாஞ்சொல்லேன்” 

“நாஞ்சொல்றது கெடக்குது… இன்னைக்கில்ல பத்துநுப்பது வருசமாப் பாத்துகிட்டு இருக்கேன் எனக்குத் தெரியாதா… பீடி சிகெரெட்டு மட்டுந்தான். அதேன் அப்பல்லாம் குடிக்கவே மாட்டாப்ல; சும்மா எவனோ கெளப்பி உட்டுருக்கான்; அதையப்புடிச்சுட்டு தொங்குது ஊரு…காமாலைய முத்த உட்டாப்பின்ன ஒடம்பு உருகாம… வெச்சுப்பாக்க ஆளில்ல இல்லாட்டி ஒரு மாசத்துல ஆள ரெடி பண்ணிப்போடலாம் பாத்துக்க.. மேயறவனுக்கெல்லாம் வராதது தான் இவனுக்கு வந்து புடுங்குதா”

ஏதோ சொல்லிவிட்டானே ஒழிய விஜயனின் பழக்கம் ஊரறிந்ததுதான்.

“அடே சாமி…விஜயன் தங்கமப்போ… பின்ன அந்தப்புள்ள சாந்தி என்னத்துக்கு….”

“அவளையெல்லாம் பேசாதடா நாக்கு புளுத்துப்போகும்” ஈசானின் பேச்சை இடையிலேயே வெட்டினான் குட்டியப்பன்.  எங்கோ வெறித்துப்பார்த்துக்கொண்டே திடீரென அவன் கத்தியது பேச்சை மொத்தமாக நிறுத்திவிட்டிருந்தது.

“அது செரி… அப்பறம் உம்பிரியம்.. நாங்கெளம்பறேன்”

ஈசான் எழுந்துவிட்டான். அருளும் ஏழுமணியும் ஏனோ சிரித்தார்கள்; அதைக் கவனித்தமாதிரிக் காட்டிக்கொள்ளவில்லை குட்டியப்பன். அதற்குமேல் ஒன்றும் சொல்லவில்லை மெளனமாயிருந்தான். மற்றிருவரும் கூட அவன் பின்னே நடக்கத்தொடங்கிவிட்டனர். வெயில் முகத்திலறைந்தது. இறங்கிக் கொஞ்சம் கீழே உட்கார்ந்துகொண்டான். 

“உம்பேரென்ன” 

“குட்டியப்பன்” 

“ம்ம்ம்… சின்னச்சாமி பையனா”

“இல்லைங்கண்ணா அவரு பெரியப்பாங்க… முருகேசன் பையன்”

ஒப்பித்தான். விஜியண்ணன் கூப்புடுறார் என்றதுமே உதறத் தொடங்கியிருந்தது அவனுக்கு. மீசை முளைப்பேனா பார் என்று புருவக்குட்டியாய் போக்குக் காட்டிக்கொண்டிருந்த பருவம். விஜயனின் ஒரு கை தடிமன் இருப்போமா என்று ஒரு யோசனை போய்க்கொண்டிருந்தது. தனியாக உட்கார்ந்து கேரம் போர்டு விளையாடிக்கொண்டிருந்தான் விஜயன்.

எப்படியும் விஜயன் அடிக்கப்போகிறான்; அப்படி நடந்தால் என்ன செய்வது. அவன் அடிப்பதைத் தடுக்கமுடியாது. யாராவது பார்க்காமல் இருக்க வேண்டுமே. காலை நேரம். நல்லவேளையாக கட்சி ஆபிசில் வேறு யாருமில்லை. அடியைக் கூட வாங்கிக்கொள்ளலாம் அதன்பின் அப்பனிடம் போய்ச் சொல்லலாமா? ஏன் எதற்கு என்று கேள்வி வருமே… பலவாறாக யோசித்துக்கொண்டிருந்தான் குட்டியப்பன். விஜயன் போர்டிலேயே கவனமாக இருந்தான் சில நிமிடங்கள்.

“ம்ம்ம். பூக்கடக்காரம்புள்ளயத் தெரியுமா?”  

“தெரியாதுங்க”

வட்டத்துக்குள் எல்லா காயினையும் அடுக்கிமுடித்து இரண்டு உள்ளங்கையையும் சேர்த்து  அப்படியே திருப்பி ஒரு நிலையில் வைத்தான் விஜி.

“சாந்தினு பேரு”

“இல்லங்க தெரியாது சத்தியமா”

“என்னையவாச்சும் தெரியுமா”

அவன் வலக்கைப் பக்கமிருந்த குழி தவிர மூன்றிலும் காயின்கள் விழுந்தன.

“அது தெரியுங்க”

“ஆமா… உன்னைய அந்தப்பக்கம் பாக்கக்கூடாது நானு என்ன?”

வேகவேகமாகத் தலையாட்டிக்கொண்டான்.  அப்போதைக்கு முடிந்தது சாந்தியோடான பழக்கம். சாந்தி அவன் ஈடு இருப்பாள். ஒரே தெரு என்பதால் நல்ல பழக்கம். அவளுக்கும் அவன் மேலே பிரியமிருந்தது. அசந்தர்ப்பமாகவன்றி மேலே விரல் பட்டால் கூட அது காதலுக்குக் கறை எனுமளவில் இருந்தது அந்த வயதின் காதல்.  நிறைய கனவுகள் கண்டிருந்தான். எழுந்தபிறகு நியாபகம் இருக்காது என்பார்களல்லவா இவனோ கனவையெல்லாம் இம்மி பிசகாமல் அவளிடம் ஒப்பிப்பான்.  இனி அதைப் பேசியென்ன… அத்தனையும் நாசமாகிப்போனபிறகு. இதோ ஒரே பேச்சாகச் சொல்லிவிட்டானே. 

பிறகு குட்டியப்பன் வீட்டுத் தெருவிலே விஜயனின் யெஸ்டியின் உறுமல் நாள்முழுக்கக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. விஜியை அன்றைக்கு குட்டியப்பன் எதிர்ப்பதெல்லாம் ஒருபுறம். சாந்தியின் அப்பனாலும் ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை. பிரெசிடெண்டோ சேர்மனோ யாரைப் பார்க்கவும் விஜியைத் தாண்டித்தான் போகவேண்டும். போலீஸ் ஸ்டேசனா? அங்கே விஜி தொப்பி போடாத போலீஸ்காரன். ரவுடி, முரடன் என்பதைத் தாண்டியும் நல்லவன் என்றொரு பெயரும் சேர்ந்து ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது விஜயனுக்கு.

அப்பன்காரனின் வேலைகள் ஒன்றும் செல்லுபடியாகவில்லை. சாந்தியும் அவனுடன் நின்று பேசத்தொடங்கியிருந்தாள். ஒரு நாள் சாந்தியைக் கல்யாணம் செய்து கூட்டிப்போய் தனியே குடிவைத்தான் விஜயன். சாந்தியே வம்படியாக நின்று அவனைக் கட்டிக்கொண்டாள் என்றும் கேள்வி. வீட்டில் அவளைக் கைகழுவிவிட்டு சொந்த ஊருக்கே பொட்டிகட்டிவிட்டார்கள். அதன் பின் விஜி ஆளே மாறிப்போய்விட்டதாகச் சொன்னார்கள். வந்தவளைத் தங்கம் தங்கமாக வைத்துத் தாங்குகிறான் என்றார்கள்.  இப்படியாகக் கொஞ்ச காலம் கழிந்தது.

இருவரும் ஜோடியாகப் போவதும் வருவதும் குட்டியப்பனுக்கு இதென்ன தேவிடியாத்தனம் என்று தோன்றும். எப்படி நின்றது நிற்க மனசை மாற்றிக்கொள்ள முடிகிறது பெண்பிள்ளைகளால்… கொஞ்சமும் தயக்கமில்லாமல் நேராகப் பார்த்துச் சிரித்துக் கடந்து போகும் அவள் தோரணையோ ‘உன் பேடித்தனத்தை விடவா என்னுடையது தரங்கெட்டுவிட்டது’ என்று கேட்பது போலிருக்கும்.

ஐந்தரை அடிக்கும் சற்றுக் குறைவுதான் உயரம்; ஆனால் அது ஒரு குறையாகவே படாது அவன் தோற்றம். அரிவாளுக்குப் பதம் பார்க்கலாம் போலிருந்த உடம்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நலியத் தொடங்கியது. எதோ தகராறில் கூட இருந்தவர்களே ஐந்தாறு பேர் சேர்ந்து அடித்துப் போட்டுவிட்டதாக ஒரு பேச்சு. “வந்ததுல இருந்து அந்த முண்ட பார்வையே சரியில்ல கீழ்முழி முழிக்கறா எம்புள்ளைக்கு சோத்துல என்னமோ கலந்து வெச்சிட்டா போலருக்கு”  என்றாள் விஜியின் ஆத்தா. ஏகப்பட்ட கதைகள் கிளம்பின விஜயன் உருக்குலைந்து போனதற்கு. ஆகக்கூடி அவனது அந்திமம் அது என்பது மட்டிலும் தெளிவாயிருந்தது. ஆஸ்பத்திரி மாற்றிக் கோயிலென்று சாந்தி விஜயனோடு அலைந்து கொண்டிருந்தாள் சிலகாலம்.

ஏதோ இழவிற்காய் பாடை பின்னே நடந்துகொண்டிருந்தான் குட்டியப்பன். 

“குட்டியப்பனா அது… பீடி இருந்தா குடேன்”

விஜியா? கன்னமெல்லாம் ஒட்டிப்போய், முடியுதிர்ந்து,  கைகால்களெல்லாம் குச்சி குச்சியாய்… குட்டியப்பனுக்கு என்னவோபோல் ஆகிவிட்டிருந்தது.  பீடியைக் கட்டோடு கொடுத்தான்.  இவன் திரும்பக் கேட்காததற்கு ஒரு காரணமும் அவனாகத் தராததற்கு ஒரு காரணமும் இருந்தன.

“எனக்கு ஒண்ணுமில்ல குட்டி… நல்லாத்தான் இருக்கேன். பைத்தியம்னு சொன்னாங்கன்னா நம்பாத என்ன..”

பார்ப்பவர்களிடமெல்லாம் தான் பைத்தியமில்லை என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தான் விஜி. அது ஒன்று போதுமாயிருந்தது ஊருக்கு அதை உறுதிசெய்துகொள்ள. வீழ்ந்த நாட்டு ராணியின் ருசியோ என்னவோ சாந்தியை வேட்டையாடிக்கொண்டிருந்தது வளவில் ஒரு கூட்டம். குட்டியப்பனுக்கும் ரெண்டொருநாள் வாய்க்கத்தான் செய்தது. அவனளவுக்கு அதில் ஒரு நியாயம் வைத்திருந்தான். முதல் காதலியல்லவா.

“இதென்னத்துக்குக் கண்டவனும் ஊடேற உடற நீயி”

“என்ன பண்ணச் சொல்ற… நீ வேணா கொண்டி வெச்சுக்கறயா எவனும் வரமாட்டான்”

“ஆகுறதப் பேசு சாந்தி… நல்லதுக்கு ஒரு பழம சொன்னா”

“அதாஞ்சொல்றேன் நானும் ஆகுறதப் பேசுவம்… நெருப்புல உழுந்த பொணமாட்டம் இது.. எழுந்தமானா நெஞ்சுல அடிச்சுக் கெடத்தும் சனம்”

“சோத்துக்குஞ்சாத்துக்குந்தான்னா அதுக்கு நாம்பொறுப்பு… இங்கயே இரு ஆனா எவனும்..”

“ ச்சை.. சோத்துக்கு இல்லைனா செத்தழியறேன்.. மாடிகட்டிப் பொழைக்கத்தான் இப்பிடிச்சீப்படறேன்னு நெனச்சியாக்கும்.. எம்புருசன் வேருபுடிச்சாப் போதுமெனக்கு… வைத்தியம்பாக்கக் காசு வேண்டாமா? நாங்கெடந்துச்சாரேன் எப்புடியோ”
கடைசியாக சாந்தியிடம் பேசியது நினைவுக்கு வந்தழுத்தியது குட்டியப்பனுக்கு. மாசமாயிருப்பதாகக் கூடச் சொன்னாள் அன்றைக்கு.  அது முடிந்து ஒருவாரம் கூட இருக்காது; சாந்தி ரயில் தடத்தில் விழுந்து  ஒரு பர்லாங்குக்கு இழுத்துச் சென்றுவிட்டதாகச் சேதி வந்தது.  போய்ப்பார்க்கக்கூட இல்லை அவன். அப்போதும் கூட இதே பேச்சுத்தான் வந்தது. குட்டியப்பனுக்கு சோறு தூக்கம் கெட்டிருந்தது ஒரு வாரத்திற்கு. மணிக்கொருதரம் கண்ணாடியைப் பார்த்துக்கொண்டு நிற்பான். அர்த்தமில்லாத கனவுகளாக வரும். விஜயனின் முகம் நினைப்பிலிருந்து மறைவதே இல்லை. இது நடந்து நான்கைந்து மாதங்கள் கடந்துவிட்டன. ஆனது ஆகட்டுமென்றோ என்னவோ இப்போது சகஜமாகியிருந்தான் குட்டியப்பன். 

இத்தனை நாள் கழித்து இன்றைக்குக் கிளறிவிட்டு விட்டார்கள் தாயோளிகள் என்று கருவிக்கொண்டான்.  அருளும் ஏழுமணியும் சிரித்தது ஞாபகத்துக்கு வந்தது. எதை நினைத்துச் சிரித்திருப்பார்கள்… விஜயனுக்குத்தான் பரிந்து பேசுகிறோமா அல்லது பயம் தன்னைப்போல உளறவைக்கிறதா என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தான் குட்டியப்பன்.


 மேட்டிலிருந்து குட்டியப்பன் சைக்கிளைத் தள்ளிக்கொண்டு வந்திறங்கினான். 

“லேட்டாயிப்போச்சுது குட்டி”  இருந்த ஆட்களைக் காணாமல் தேடிவிட்டுக் கள்ளமில்லாமல் சிரித்தான் விஜயன்.

“போச்சாதெடு நாம குடிப்பமாமாம்”

ஒரு மிடறிலேயே தொண்டை கமறியது.  ஒரேமூச்சில் குடித்துப் பாக்கெட்டை தூக்கியெறிந்தான் விஜி. ஊறுகாய்ப் பட்டையை விரித்து முன்னே வைத்தான். குட்டியப்பனுக்கு விஜயனைப் பார்க்க அழுகையாக வந்தது. 

“விஜி நானொன்னு கேட்டாச் சொல்லுவியா”

நிமிர்ந்து பார்க்காமலே மெதுவாகத் தலையைசைத்தான். 

“ சாந்தி என்னத்துக்கு ரயிலு முன்னப் போயிப் பாஞ்சா…”

விஜி ஒன்றும் பேசவில்லை.  இன்னொரு பாக்கெட்டிலும் அடிப்புறம் பொத்தலாக்கிக் குடிக்கத் தொடங்கினான். 

“எனத்துக்குன்னா… அதுக்கு ஒரு ரெண்டு நா முந்திங்கூட நாம்பேசுனனப்பா… நல்லாத்தான் பேசிட்டு இருந்துச்சு”

குட்டியப்பனுக்கு உள்ளுக்குள் படபடத்தது.  விஜியின் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். ரொம்ப நேரத்திற்கு விஜி எதுவுமே பேசவில்லை. தன் பங்கை எடுத்துக் குடிக்கத் தொடங்கினான் குட்டியப்பன். நிதானம் தவறிக்கொண்டிருந்தது அவனுக்கு.  உச்சி ஏறியிருந்தது; பசி மயக்கம் வேறு. சாக்கை இழுத்துப்போட்டு மல்லாந்து கிடந்தான். விஜி எழுந்து நிற்பது மங்கலாகத் தெரிந்தது. என்றாலும் கண்களை அகல விரித்துப் பார்க்க முடியவில்லை. கண்ணீர் வேறு தளும்பி நிறைந்திருந்தது.

“தெரியல குட்டி… தெரிஞ்சா சொல்லிப்போடுவேன்”  

அதற்குப் பிறகும் ஏதேதோ சொல்லிக்கொண்டே நடந்தான் விஜயன். குட்டியப்பனுக்கு ஒன்றும் பிடிபடவில்லை. கண்களை மூடிக்கொண்டு படுத்தான். வெயில் உடல் முழுக்கப் படர்ந்திருந்தது. விஜயனின் குரல் சன்னமாகிக்கொண்டிருந்தது. மேட்டில் ஏறிப்போய்க்கொண்டிருந்தான்.




rajan@rajanleaks.com

Wednesday, February 4, 2015

ஆலகாலம்

“வா சாமி ஒரு நட போயிட்டு வந்துரலாம்’’

அப்பாவின் குரல் கேட்டதும் போட்டது போட்டபடி அனிச்சையாய் எழுந்து ஓடினேன். வீட்டினுள் அம்மா ராகம்போட்டு வசை பாடிக்கொண்டிருந்தாள்.

“அவ கெடந்துச்சாரா நீ வா சாமி… ந்தா.. செருப்பு தொட்டுட்டு வா பாக்கலாம்’’

செருப்பைப் போட்டுக்கொண்டு  அப்பாவைத் தொடர்ந்தேன். வெறுங்காலுடன் அப்பா நடக்கும் போது யாரோ போலிருந்தது. சிறுபிராயத்தில் அப்பாவின் தோல் செருப்பின் மீது தீராத பிரேமை உண்டு.  கால்களை ஏகதேசம் மூடியவாறு மரநிறத்தில் மின்னும் செருப்புகள். அப்பாவின் செருப்புகள் போல் வேறெங்கும் கண்டதில்லை நான். வெளியூர் செல்லும்போது இரண்டு மூன்று ஜதைகள் வாங்கிக் கொணர்ந்து வைத்துக்கொள்வார்.அந்தச்செருப்பும் வெள்ளைச் சட்டையும் அப்பாவின் அடையாளங்கள். தும்பை நிறத்தில் சட்டை. நிஜமாகவே தும்பை நிறம்தான்; நீலம் பாய்ந்த வெள்ளைச் சட்டை. 

தெருமுனையில் திரும்பும் போது அப்பாவின் கைகளைத் தாவிக் கட்டிக்கொண்டேன். கடைவீதியை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தோம். அப்போதெல்லாம் அப்பாவின் தோளேறிச் செல்வதற்கு அவ்வளவு பிரியமாயிருக்கும். எதிர்ப்படுவோரெல்லாம் ‘சரவணம்மவனே’ என்று கன்னத்தை நிமிண்டிவிடுவார்கள். எங்கு சென்றாலும் பிஸ்கெட்டும், மிட்டாயும் கிடைக்கும். தின்னும் பண்டங்களைப் பார்த்தாலே திகட்டிய நாட்கள் அவை. இந்த சில வருடங்களில் எல்லாமுமே மாறிப்போயிருந்தன அப்பாவுடன். 

கொஞ்சம் விவரம் தெரியத்தொடங்கியிருந்தது எனக்கு; அந்த விவரம் அப்பாவுக்கும் புரியத்தொடங்கியிருந்தது. தொழில் நசிந்து பணமுடையும் கடனும் அப்பாவை நெரித்துக்கொண்டிருந்தன. வீடு,தோட்டம், வண்டி வாகனம் என்றிருந்த ஆள் எதோ பிச்சைக்காரனைப் போல் ஆகிவிட்டிருந்தார். ஃபோட்டோவில் இருக்கும் அப்பாவைப் பார்த்தால் ஏக்கமாக இருக்கும். அந்த ஃபோட்டோவையும் ஏனோ தூக்கி பரண்மேல் வீசிவிட்டார் கொஞ்ச நாட்கள் முன்பு.

“இந்தல்லையே நில்லு சாமி… அய்யனந்தக்கடை முட்டும் போயிட்டு வந்துர்றேன்”

தலையசைத்தவாறு தண்ணீர்க்குழாய்த் திண்டின் மேல் அமர்ந்து கொண்டேன். சாலையைக் கடந்து மறுபுறமிருந்த சித்தப்பாவின் பாத்திரக்கடையினுள் நுழைந்தார் அப்பா. கல்லாவிலிருந்த சித்தப்பாவிடம் என்னைக் கைகாட்டி ஏதோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். சித்தப்பாவிடமிருந்து அப்பா கைக்கு பணம் மாறியது.

கதை பேசும் வாக்கில் அப்பாவை சித்தப்பா ஏமாற்றிவிட்டதாகச் சொல்லுவாள் கிழவி. இருட்டு ஊடு என்றால் ஊருக்கே தெரியும். ஜன்னல்கள் அதிகமில்லாமல் இருளோவென்று இருக்கும் சித்தப்பாவின் வீடு. பகலிலேயே விளக்குகள் எரிய வேண்டும். பெரிய வீடு. அப்பா நொடிந்தபிறகு தன்னை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு எங்களை வெளியே துரத்திவிட்டதாகக் கிழவி புலம்பியழுவதுண்டு; எனக்கு சித்தப்பாவைப் பிடிக்காது. அவ்வப்போது வீட்டுக்கு வந்துசெல்வார்; அவர் வந்தாலே பின்வழியே வெளியேறி ஓடிவிடுவேன் எப்போதும்.

“ம்ம்ம் போலாம் நட சாமி..”

“கடைக்காப்பா..”

“ஏந்தங்கம்”

“உனியும் குடிச்சா மேலுக்கு ஆவாதுனு ஆசுபத்திரில சொன்னாங்கள்ல”

“அரம்ப குடிக்காம உட்டாலும் ஆவாது சாமி… வகுத்தால போகும்.. அப்பா கொஞ்சூண்டு குடிச்சுப்புட்டு வந்துர்றேன் ஆமா”

எனக்கு மேலே பேச வரவில்லை. கூடவே நடந்தேன். முருகன் கடையின் அடுப்பங்கரை முகட்டில் என்னை உட்காரவைத்துவிட்டு பக்கத்திலிருக்கும் ஒயின்சாப்புக்குள் சென்றார். இரண்டு கடைக்கும் உள்ளேயே தனியாக ஒரு வழி உண்டு. காயம் பட்ட மிருகங்கள் போல பெரிய கிரைண்டர்கள் இரண்டு உறுமிக்கொண்டிருந்தன. எல்லா முகங்களும் என்னைப் பார்ப்பது போலவும் இருந்தன. பார்க்காதது போலவும் இருந்தன. இரண்டு பாட்டில்களுடன் திரும்ப வந்தவர் சுவரை நோக்கித்திரும்பி நின்று ஒரே மிடறில்  ஒன்றைக் காலியாக்கினார். கண்களை இடுக்கிக் கொண்டு அவர் அதைக் குடிப்பது காணச் சகியாதவண்ணமிருந்தது. மெதுவாக என் பக்கத்தில் வந்து அமர்ந்துகொண்டார்.

கடைக்காரர் வெளியிலிருந்து கத்தினார்.

“அதாரு சரவணனா.. கடைக்குள்ள வெச்சுக் குடிக்காதையினு ஒருதடவ சொன்னா ஏறாதா.. இதென்ன பழக்கமிது?”

“ஓவ்… பையனிருக்குறான் மாமோ”

“அவனச்சாக்காட்டிட்டே எல்லா வேலையும் பண்ணுடா நீயி.. அடதேங்கண்ணு அங்க உக்காந்துருக்கற இங்க வா பாக்கலாம்”

“அவனெங்க வரான்.. சனஞ்சேராதவன்” என்றபடி என்னைப்பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டார் அப்பா.

“அப்ப பொழச்சிக்குவாம்போ” என்றார் கடைக்காரர்.

அடுப்படிக்குள் வந்த சமையல்காரக் கிழவன் ஊரே கேளு நாடே கேளென தொண்டையைத் திறந்தான்…

“சரவணா… உன்ற தம்பி வண்டிய நிப்பாட்டிட்டு அடிக்குந்தளைக்கும் நோட்டமுட்டுட்டு இருக்கான் என்ன விசயம்”

“வாசல்ல நிக்கறானா… தாயளி… பொறவுக்கே மோந்துகிட்டு வந்துருப்பான்”

“அவண்ட்டதான சிலுவானம் வாங்கிட்டு வந்துருப்ப… பின்ன வராம வெச்சு மணப்பானாக்கும்?”

“ந்தா… குடுக்கறக்குப் பிரியமிருந்தா குடுக்கோணும்.. நாங்குடிக்கத்தான் கேக்குறேன்னு அவனுக்குத் தெரியாதாமா?… குடுத்தும்புட்டு பொச்சுக்கும் பின்னாடி வந்து நின்னா என்ன அர்த்தமுனு வேண்டாம்? ஒண்ணு சொல்றம்பாரு, குடுக்குற வரைக்குந்தான் உம்பட காசு ஆமா.. அப்பறமேட்டுக்கு வாங்குறவன் வெச்சுப் பாத்தானா வீதில போட்டு ஓத்தானான்றதெல்லாம் தேவையில்லாத பழம… இந்தத்தாயளி என்றகிட்ட வாங்கியழிச்சதுக்கெல்லாம் கணக்கு பண்டுனம்னா நிக்குமா? இத்தனைக்கும் பையனக் கூடக் கூப்புட்டுக்கொண்டி தான் வாங்கியாரேன்… அப்பவும் வந்து சூத்த மேளிச்சுட்டு நிக்கறான் பாரு…”

அப்பாவுக்கு வாய் குழறத் தொடங்கியது. இரண்டாவது பாட்டிலைத் திறந்து வைத்துக்கொண்டார்.

"இவனச் சொல்லி என்ன பண்ணுறது ஊட்ல இருக்கவளே கொளவிக்கல்ல தலைல போட நிக்குறா"

"பேசணும்னு பேசாத சரவணா.. நீ பண்றதுக்கு வேறெவளாவதா இருந்தா பண்ணையம் திண்ணைக்கு வந்துருக்கும்"

"பண்ணையம் பின்ன எங்கிருக்குதுங்குற இப்ப" என்றுவிட்டுத் தன்னைப்போல சிரித்துக்கொண்டார் அப்பா.

“சின்னவெங்காயம் ரெண்டெடு சாமி.. அவடத்தாலைக்கு கூடைல இருக்கும்”

எடுத்துக்கொடுத்தேன்.

“வெளிய சித்தப்பன் நிக்குறானானு ஒரு எட்டு பாத்துட்டு ஒடியா”

“நில்லு சாமி.. சொல்லிட்டேன் உள்றதான் இருக்கறையினு… போயிட்டான் அப்பமே”

கிழவன் அடுப்பிலிருந்து குரல் கொடுத்தான்.

விட்டத்தை வெறித்தவாறே அப்பா முனகினார்.,

“போயிருப்பான்… எச்சக்கலத்தாயளி…”

“ஏஞ்சரவணா, இது நிப்பத்தான் காமாலையினு மாசக்கணக்குல கெடந்த… கொஞ்சம் வெடுக்குனு இருந்தா அடங்காதா? அந்த மூத்திரத்த குடிக்காம இருந்தாத்தான் என்னனு கேக்கறன்! காணாத நாயி கருவாட்டக் கண்டாப்ல அதுல என்னத்தப் போட்டுப் பொதைக்குதுனு தெரில உனக்கு”

கொஞ்ச நேரம் அப்பா எதுவும் பேசவில்லை. இன்னொரு பாட்டிலையும் முடித்துவிட்டு வெளியே வீசினார்.

“இல்ல பெருசு.. எல்லாருஞ்சாவு சாவுனுதான் கேக்குறாங்க… அதெல்லாங் கரெட்டுதான்… இருந்து அஞ்சாறாச்சா? ஆனா அதென்னது இவிங்க சொல்லி நாஞ்சாவறது., இருக்கமுட்டும் ஆடிப்புட்டுப் போவ வேண்டியதுதான். சுருக்குப் போட்டுட்டு தொங்க எத்தன நேரமாவும்ங்கற? ஆனா அப்பிடிப் பண்ட மாட்டன் பாத்துக்க.. இதுகளுக்கெல்லாம் தொக்காப்போயிரும்!” 

“வாயக்கழுவுடா… மவன் நெஞ்சொசரத்துக்கு வந்து நிக்குறான்.. ஊளு ஊளுனுகிட்டுருக்க”

“ஆமாப்போய்..நல்லவேள கடுவனாப் பெத்தேன்!  ஒண்ணுத்துக்கும் பயமில்ல… எப்பிடியும் வேரு புடிச்சுக்கும்.. ஏஞ்சாமி”

என் மோவாயைப் பிடித்துக்கொண்டார் அப்பா. அவர்  தொட்ட இடம் சொர சொரத்தது. எனக்கேனோ அழுகை முட்டிக்கொண்டு நின்றது. அப்பா செத்துவிட்டால் என்னாகும் என்றெல்லாம் அர்த்தமில்லாத யோசனைகள் தோன்றியது. 

“நீ ஏஞ்சாமி அழுவுற… அது நா வாங்கியாந்த வரமுல்ல… போச்சாது எடு… நீயி சித்தங்கூறு போயி வெளையாடிட்டு வா.. அய்யன் சித்தே படுக்கறேன் சரியா”

“ம்ம்ம்”

“ஊட்டுக்கு போவக்கூடாது என்னா.. வெளையாண்டுபுட்டு நேரா இவடத்தைக்கிதான் வரோணும்”

கண்கள் சொருகியிருந்தது அப்பாவுக்கு. அம்மிக்கல்லின் மேல் தலை சாய்த்துவிட்டார்.

“பந்து ஊட்ல இருக்குது”

உள்பக்கப் பாக்கெட்டினுள் கையைவிட்டு சுருண்ட இருபது ரூபாய்த்தாளொன்றை எடுத்து என்கையில் திணித்தார்.

“புதுசே ஒண்ணு வாங்கிட்டுப் போவியாம்…சரியா”

“ம்ம்ம்”

கடையை விட்டு வெளியேறினேன்.  

“சின்னப்பொன்னா.. அடதேங்கெளம்பிட்ட… புரொட்டா இருக்குது வா”

கிழவன் சொன்னது காதில் விழுந்தது; நிற்கத்தோன்றவில்லை. அப்பா தந்த பணத்தை விரித்தேன்.,  நடுமத்தியில் கிழிந்து நைந்திருந்தது. ஆகக்கூடி ஒருபக்கம் நிறமே இல்லை. சராய்ப்பைக்குள் வைத்துக்கொண்டு வீட்டைப் பார்த்து நடக்கத் தொடங்கினேன்.  தெரு நாயொன்று கூடவே வந்தது. வீட்டை நெருங்கியபோது கால் வைத்த இடம் சற்று வழுக்கியது; 

“வானம்பாத்து நடந்து பழகாதே”  அப்பா சொல்வது ஞாபகம் வந்தது. வலதுகால் செருப்பின் அடிப்புறம் முழுக்க மலம் அப்பியிருந்தது.  புழுதி மணலில் தேய்த்தவாறே சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். நாய் மட்டும் நின்று தலை சாய்த்து என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. பிசுபிசுப்பு மண்ணோடு போனது. மலம் முழுவதுமாகப் போகவில்லை வரிவரியான கோடுகளில் அப்பிக்கொண்டது. 

வீட்டு வாசலில் சித்தப்பாவின் வண்டி நின்றது.  வீட்டின் கதவு சாத்தியிருந்தது. பக்கத்தில் எங்காவது தான் இருக்கவேண்டும். கண்ணில் அகப்பட்டால் அப்பா எங்கேயெனக் கேட்பாரென்று பின்பக்கம் வழியே சென்றேன். கதவு வெறும் தடுப்புதான். சத்தமில்லாமல் நகர்த்தி வைத்துவிட்டு நுழைந்து கிணற்றடியில் செருப்பைத் திருப்பிப் போட்டேன். உள்ளே அம்மாவின் குரல் வழக்கம் போல் இரைந்தது; இன்னொரு குரல் மட்டுப்படவில்லை. மலம் வீச்சமெடுத்தது. வாளி நிறைய நீரை எடுத்து இறைத்தும் போகவில்லை. செருப்பைக் கையிலெடுக்க மனம் வரவில்லை. விளக்குமாறைத்தேடி உள்ளே நடந்தேன்.

குரல்கள் தெளிவாகக் கேட்டன. 

“நீ ஆடி அசைஞ்சுகிட்டு இருக்காத… வந்துகிந்து தொலைக்கப்போறான்”

“அது அவ்ளோதான் நீங்க உடுங்க…ஊத்தியாச்சானா பொழுதாயிரும்…”

“வெளையாட்டில்ல.. குடிகாரத்தாயளி எந்நேரம் என்னபண்ணுவான்னு தெரியாது சலிச்சா ஒரு புத்தி புளிச்சா ஒரு புத்தி”

“என்ன பண்டிப்போடுவான்… என்னத்துக்கு நீங்க இப்பிடி பயந்து சாவறீங்கனு தெரியல…”

சன்னல் வழியே உருவங்கள் மங்கலாகத் தெரிந்தன. குரல்களில் மற்றொன்று சித்தப்பாவினுடையது. அம்மணமாக நின்றுகொண்டிருந்தாள் அவள்; அவனும் தான். எனக்கு முதுகு காட்டி அமர்ந்திருந்தான் கட்டிலில். உடல் முழுதும் வியர்த்திருந்தது எனக்கு. உள்ளே துடிப்பதைத் தெளிவாக உணர்ந்தேன். 

“என்ன பண்டுவானா? அக்கட்டால தாட்டி உட்ட கையோட ஊரு மேஞ்சுட்டு இருந்தீனா கொஞ்சுவாம்பாரு”

“சோறு போட வக்கிருக்கவனுல்ல நானு ஊருமேயறதக் கேக்கோணும்?”

“அவம் வக்கத்தவன்னங்காட்டியும் நீயி மேயறதெல்லாஞ்சரினு ஆயிராது பாத்துக்க”

“பேசமாட்டீங்க பின்ன பொறந்தவனுல்ல.. அதாம்பாரு விரிச்ச பாவத்துக்கு பேச்சுங்கேக்கோணும்னு எழுதிருக்குது”

தரையில் மண்டியிட்டு அமர்ந்து அவனுடைய குறியைச் சப்பத்தொடங்கியிருந்தாள். கண்களை இறுக்க மூடிக்கொண்டேன். அழுகை வெடித்துக் கிளம்பியது. 

“ஒண்ணு பண்ணு பேசாத… வந்தான்னா ரவைக்கி அலுங்காப்ல சோத்துல மருந்த வெச்சுப்போடு.. எனக்கு தெனம் தண்டமழுவறதாச்சும் மிஞ்சும்… யாரக்கொண்டு ஆவறது… உன்ற பையனுக்கு மேலு சுடுதுனு காலைல வந்து கடைல நிக்குறான் இன்னைக்கி”

அவளிடமிருந்து பதிலில்லை. கண்களைத் திறந்தேன்; தலை மட்டும் அசைந்துகொண்டிருந்தது. கேவத்தொடங்கியிருந்தேன். விம்மலைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. கிணற்றடிக்கு ஓடி, செருப்பைக் கையிலெடுத்து வாளி நீரில் முக்கிக் கழுவினேன். நீரை இறைத்துவிட்டு ஓட்டமும் நடையுமாக முருகன் கடைக்குத் திரும்பியபோது அப்பா சற்று நிமிர்ந்து அமர்ந்திருந்தார்.  கழுத்தும் மார்பும்  எச்சிலில் நனைந்திருந்தது. 

நான் அழுவது அவருக்குத் தெரிய நியாயமில்லை. தலை ஒரு கிடையில் நிற்காமல் சுழன்று கொண்டிருந்தது அவருக்கு.

“என்னப்பா…”

“வா சாமி… அது… வாந்தி வருவனாங்குதுய்யா… உள்ளையும்போகாம வெளியையும் வராம கழுத்துலயே நிக்கிது பாத்துக்க.. ”

பெரும் உறுமலுடன் காறி உமிழ்ந்துவிட்டு அம்மியில் மீண்டும் சாய்ந்தார். ஏதேதோ முனகியது வாய். சம்மணமிட்டு அமர்ந்து தலையை எடுத்து மடிமேல் வைத்துக்கொண்டேன். சற்று நேரம் அப்படியே கிடந்தவர் ஏதோ நினைவு வந்தவராக எழுந்து,

"நேரமென்னாச்சு சாமி... ஊட்டுக்கு போலாமா"

"உன்னும் நேரமிருக்குதுப்பா நீ படு சித்தெ"



mail : rajan@rajanleaks.com