Sunday, January 12, 2014

துகூலம்

முச்சந்தியில் பஸ் ஸ்டாப், தொடர்ந்தாற் போல ஒரு ஆரம்பப் பள்ளிக்கூடம், பஞ்சாயத்து ஆபீஸ், ஓஎச்டி தொட்டி, குருடன் கடை என்று தொடங்கிய வேகத்திலேயே முடிந்துவிடும் கிராமம். பள்ளிக்கூடத்துக்கு நேர் பின்னால் அழகாத்தாளின் வீடு.  உண்மையில் அவளது காடு, தோட்டத்திற்குள் தான் அந்த ஊரில் பாதி இருக்கின்றது. சாலையைத் தொடும் முனைகளை மட்டும் கிழவியின் கணவன் அவ்வப்போது விற்றுக் குடித்துத் தீர்த்ததால் தான் இன்று இன்னும் சிலருக்கு அவ்வூரில் நிலமும் வீடும் சொந்தம். ஆறேழு வருடங்கள் முன்பு கிழவனும் போய்ச் சேர்ந்தாகிவிட்டது.

கிழவிக்கு இரண்டு மகன்கள். மூத்தவன் சின்னப்பொன்னான். முப்பத்தைந்து வயதிருக்கும். காக்கி ட்ரவுசரும் ஓட்டைகள் விழுந்த எல் எஸ் பனியனும் தான் பாரம்பரிய உடை. பிறந்ததிலிருந்தே முழுக்கிறுக்கன் என்று ஊரும், பள்ளிக்கூடம் போனவன் தலையில் தென்னங்குலை கொத்தோடு விழுந்ததால் கொஞ்சம் பிசகாகிவிட்டதென்று கிழவியும் சொல்லக் கேள்வி. பொண்டு பொடுசுகளோடு விளையாடிக்கொண்டு, போகும் இடத்தில் பொங்குவதைத் தின்றுகொண்டு திரிவான்.
“தண்டுவனாட்டம் வளந்துருக்கியே... நீ பாக்கப் பொறந்ததுக எல்லாம் கல்லெடுத்து அடிக்குதுக... அதுக ஒரு சரிமனுசன்னு கூடச்சேந்து ஆடிட்டு இருக்கியேடா” என்பாள் கிழவி,

எதோ புரிந்தவனாய் கீழே இருந்து ஒரு கல்லை எடுத்து “இந்தக்கல்லு எவந்தலைல உழுகுதோ அவங்காத்தா டுமீலு” என்றுவிட்டு வீசியெறிந்தால் அது கடைசியில் அவன் தலையிலேயே வந்து விழும்.

இரண்டாவது மகன் மணியனுக்கு உள்ளங்கையில் மயிர் முளைக்காதது ஒன்று தான் பாக்கி. ஒருநாளும் உடம்பு வணங்கி வேலை செய்ய மாயாது. பொண்டாட்டி அப்பன் வீட்டுக்கே ஓடி வருசம் ரெண்டாகியிருந்தது. ஒரு முறை கிழவியை ஏய்த்து ரேகை வாங்க முயன்று சட்டுவத்தாலேயே  படர வெளுக்கப்பட்டதிலிருந்து  குண்டி காய்ந்த குதிரை கொள்ளுத் தின்பது போல அடங்கிக் கிடந்தான் மணியன்.  ஆக, கிழவி மண்டையைப் போடும் வரை ஆக்கும் சோத்தைத் தின்று விட்டு அக்கடாவென்று கிடக்க வேண்டியது தான்.

காட்டில் சோளமும் கரும்பும் போட்டிருந்தாள் அழகாத்தா. பத்து பன்னிரண்டு குடித்தனம் தங்கியிருந்தது பள்ளிக்கூடத்துக்கு பின்னால் இருந்த லைன் வீடுகளில். வீட்டு வாடகை, வட்டிக்கு விட்டது போக தோட்டத்து வேலை மாடு கன்னுகளுடன் அழகாத்தாவின் வண்டி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அழகாத்தாள்.,உண்மையில் அது ஒரு காரணப்பெயர்.  பருவத்தில் அழகாத்தாளின் வனப்பு குறித்து அந்தப் பகுதி முழுக்க பிரசித்தம். அதைவிடப் பிரசித்தம் அவளது ஆக்கிரகம். இன்றைக்கும் அவளது குரல் சற்று அதிர்ந்தால் போதும்; அந்த ஊரின் ஆண்களே கருக்கு வெறுக்கென்று தான் நிற்பர். ஆணாய்ப் பிறக்க வேண்டியவள் தான் அவள், எங்கேயோ கணக்கு தப்பிவிட்டதென்று கிழவியின் அப்பன் சாகும் வரை சொல்லிக்கொண்டிருந்தானாம்.

நள்ளிரவில் கருநாய் ஒன்று நடு இட்டேரியில் நின்று இருட்டுச் சாலையை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. சோடியம் விளக்கின் ஒளியைத் தின்ன நூற்றுக்கணக்கான ஈசல்கள் முயன்று தோற்றுக்கொண்டிருந்தன.  

ரஞ்சிதத்தின் வீட்டு மரக்கதவின் தாழ் திறந்துகொண்ட போது தெருவிளக்கின் ஒளி அந்த வீட்டு வாசலில் விழாமல் பூவரசமரமொன்று நிழல் பரப்பி நின்றது. கொஞ்சமாகத் திறந்து கொண்ட கதவிலிருந்து ஒரு ஜதை கண்கள் சாலையை நோட்டம் விட்டன.

ரஞ்சிதம். அரசாங்க மொழியில் சொல்வதென்றால் ஆதரவற்ற விதவை அந்த ஊர் மொழியில் சத்துணவு டீச்சர். வயது முப்பத்தைந்தைத் தாண்டியிருக்காது. மகனுக்கு 10 வயது, அந்தப்பள்ளியிலேயே ஐந்தாவது வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தான்.  சொந்த பந்தமெல்லாம் உண்டு; சொல்லியனுப்பினால் சோற்றுக்கு வந்து போகக் கூடிய அளவில். மற்றபடி, கையூனிக் கரணம் பாயும் கதைதான்.

சாலையில் நின்றிருந்த நாய் மெதுவாய் நடந்து சென்று மறைந்தது. கதவு முழுவதுமாய்த் திறந்து கொண்டது. மணியகாரச் சண்முகம் தனது சைக்கிளை உருட்டிக்கொண்டு வெளியேறினார். சட்டென கதவு சாத்தப்பட்டது. மணியகாரன் சைக்கிளுக்கு மணியே தேவையில்லை. ஓட்டைப்பானையில் ஈ புகுந்தாற் போல லொடலொடவென்று உருண்டுகொண்டிருந்தது.

திடுமென, எங்கிருந்தோ ஓடிவந்த சின்னப்பொன்னான்  முச்சந்தியில் நின்றுகொண்டு உச்ச ஸ்தாயியில் கத்தத் தொடங்கினான்.

“இரும்பைக்
காய்ச்சி
 உருக்கிடுவீரே!
யந்திரங்கள்
வகுத்திடுவீரே!
கரும்பைச் சாறு பிழிந்திடுவீரே!
கடலில் மூழ்கிநன் முத்தெடுப்பீரே!”

இதைச் சற்றும் எதிர்பாராத சண்முகம் வேட்டி கட்டியிருப்பது நினைவில்லாமல் சட்டென பெடல் மீது இடது காலை வைத்து மிதித்து வலது காலை பின்புறமாகத் தூக்கிப் போட முயலவும் வேட்டி தடுக்கி பொதுக்குழாயடி முன்பு படாரென விழுந்தார். சின்னப்பொன்னான் இதெதையும் சட்டை செய்யாதவனாக இழுவையான ராகத்தில் மீண்டும் அந்த நான்கு வரியையே திரும்பத் திரும்பப் பாடிக்கொண்டிருந்தான்.

சத்தம் கேட்டு அக்கம்பக்கத்துக் குடித்தனக்காரர்கள் வெளியே வந்துகொண்டிருக்க, அழகாத்தா பாம்படிக்க வைத்திருக்கும் ரீப்பர் கட்டையை எடுத்துக்கொண்டு வேக வேகமாக வந்தாள்.  சண்முகத்தின் சில்லு முட்டி பெயர்ந்து ரத்தம் ஒழுகிக்கொண்டிருந்தது. பதற்றத்தோடே எழுந்து சைக்கிளைத் தள்ளிக்கொண்டு தெருவிளக்கின் ஒளி விழாத தூரம் வரை ஓடினார். விழுந்ததில் ஹேண்டில் பார் வளைந்து விட, அவர் கிழக்கே திருப்பினால் அது வடக்கே சென்றது.

அழகாத்தாள் அங்கு வரவும் சின்னப்பொன்னான் பாட்டை நிறுத்திவிட்டு ‘காசு... காசு..’ என்று கூவத்தொடங்கியிருந்தான். கையிலிருந்த கட்டையால் சின்னப்பொன்னானின் நடுமுதுகில் விளாரென்று இழுத்தாள் கிழவி.  ரீப்பர் கட்டையின் சிலாம்புகள் முதுகில் ஏறின. சரக்கென்று இழுத்ததில் ரத்தம் பீய்ச்சிக்கொண்டு வந்தது. சின்னப்பொன்னான் துடித்துக்கொண்டே வீட்டுக்கு ஓடினான்.  ஊரார் ஆத்தாளையும் மகனையும் பசாரித்துக் கொண்டு  வீடுகளுக்குள் அடைந்தனர்.

கிழவி சண்முகம் போன திசையையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றிருந்தாள் சற்று நேரம்.

”ஏண்டா தாயோளி அப்பிடி முச்சந்தில நின்னு கத்துன?”

”கேக்கறனுல்ல… வாயில என்ன வெச்சுருக்குது?”

சின்னப்பொன்னான் திண்ணைக்கு அடியில் சுருண்டு கிடந்தான். அவன் தேம்பும் சத்தம் அந்நேரத்தில் நாராசமாக இருந்தது.

”கெட்டித்தின்னி… வாயில என்ன கொள்ளயா கெடக்குது? பேசறானா பாரு அவன்… தொண்டுபொறுக்கி” என்றவாறே எட்டி மிதிக்கச் சென்றாள் கிழவி.
கிழவி நெருங்குவதையுணர்ந்த சின்னப்பொன்னான்  படாரென்று நிமிர திண்ணை நெற்றில் மோதிப் பொறி கலங்கிப் போனான்.  முன்னிலும் பலமாகக் கேவியழத் தொடங்கினான்.

பதறிய அழகாத்தாள் திண்ணைக்குள்ளிருந்து  அவனை வெளியே இழுத்து நெற்றியைப் பார்த்தாள். சல்லொழுக்கிய வாயுடன் சின்னப்பொன்னான் புறங்கையால் முகத்தை மூடிக்கொண்டான்.

மறுநாள் விடியலில் கிழவி கழனித்தண்ணி எடுக்கப் போகையில் கூடவே ஓடிவந்தான் சின்னப்பொன்னான்.

‘கோனாரய்யா கோனாரு கொக்கு புடிக்க போனாரு நண்டப்புடிச்சாரு
நாளியில போட்டாரு.. சுட்டுத்தின்னாரு சுருங்கிப்போனாரு’

”தே… என்ன பாட்டு மயிரு இது…”

“பாட்டு…” என்றுவிட்டு அஷ்டகோணலாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டான்.

“சின்னப்பொன்னா... ஒண்ணு கேட்டா சொல்லுவியா”

“ஓ... சின்னப்பொன்னான் அழைக்கிறான்....” என்று பாடத்தொடங்கினான்.

“ஆமா நேத்து அந்நேரத்துல என்னத்துக்கு முச்சந்தில நின்னுகிட்டு கத்துன”

“எப்போ”

“நேத்து”

“நானா”

“நீதான் பின்ன உங்கொப்பனா”

“அது…. மணியக்காரச் சம்முகம் சிலுவானம் குடுப்பான்னு பாடுனேன்”

“மணியகாரன் என்னத்துக்கு சிலுவானம் குடுக்கறான் உனக்கு?”

“மணியன் தான் சொல்லுச்சு… மணியகாரன் வரையில அந்தப்பாட்டு பாடுனா காசு குடுப்பான்னுட்டு”

“எப்ப சொன்னான்”

“நேத்து திண்ணைல படுத்துட்டு இருந்தனா…”

“ம்ம்ம்”

“மணியன் வந்து எழுப்புச்சு…”

“........”

“ஊன்னு கேளு... அப்பத்தான் சொல்லுவேன்”

“ம்ம்ம்”

“மணியகாரச் சம்முகம் ரஞ்சிதமக்கா ஊட்டுல இருந்து வரையில பாட்டு பாடுனு”

இவ்விசயம் ஊரில் அரசல் புரசலாகத் தெரிந்தது தான். சண்முகத்தின் மீது யாருக்கும் பெரிய அபிமானம் இல்லைதான் என்றாலும், ரஞ்சிதத்தின் நிலையும் குணமும் பொறுத்து சிலவாய்களும் அழகாத்தாளின் சாமியாட்டத்துக்கு பயந்து  பல வாய்களும் கட்டுண்டிருந்தன.

எண்ணூத்திச் சொச்ச ரூபாய் வருமானத்துடன் ரஞ்சிதம் ஒத்தப்புள்ளையாகக் கஷ்டப்படுவதால் அழகாத்தாளுக்கு ரஞ்சிதம் மீது நிரம்பக் கரிசனம். வாடகை, பண்ட பாத்திரம், சோறு துணிமணி முதற்கொண்டு ஒத்தாசை செய்துவந்தாள். மாலைக்குள் ரஞ்சிதம் வந்து மீண்டும் புலம்பப் போவது குறித்து நினைக்கையில் மணியன் மீது பற்றிக்கொண்டு வந்தது கிழவிக்கு.

அர்த்த சாமத்தில் ரஞ்சிதத்தின் வீட்டு ஓட்டின் மீது கல்லெறிந்துவிட்டு காத்திருக்க வேண்டியது.  கதவைத் திறந்தால் முன்னால் நின்று கொண்டு பல்லைக் காட்டுவது. ஊரிலிருக்கும் சில்லறைகள் சிலவற்றுடன் சேர்ந்து ரஞ்சிதத்தின் மகனைக் கூட்டி வைத்துக்கொண்டு ராத்திரியில் மணியகாரன் வந்து போகும் கதையைச் சொல்லச் சொல்லிக் கேட்பது என்று மணியன் செய்த வேலைகளையெல்லாம் ரஞ்சிதமே பல முறை அழகாத்தாளிடம் அழுது தீர்த்திருந்தாள்.

ஒரு முறை நடுராத்திரியில் வீதியையே எழுப்பிவிட்டு, ரஞ்சிதத்தின் வீட்டுக் கதவிடுக்குக்குள் கண்ணாடி விரியன் புகுந்ததைப் பார்த்ததாய்க் கதை சொல்லி கட்டையுடன் புகுந்து வீடு ஏகமும் சுற்றிவந்து துழாவிய மணியனை அழகாத்தாளே காறித்துப்பித்  துரத்தியிருந்தாள். அன்றைக்கு சண்முகம் அங்கே வரவேயில்லை என்பதால் தப்பியது.

கிழவி அன்றைக்கு நேரடியாகவே கேட்டிருந்தாள்.

“ஏம்புள்ள… சண்முகத்துக்குமென்ன குடும்பமா குட்டியா? அடி.. கட்டாட்டியும் போச்சாது.. ஆம்பளைனு ஒருத்தனிருந்தா இந்தத் தாயோளியெல்லாம் ஊடண்டுவானா ”

ரஞ்சிதம் பதிலொன்றும் பேசவில்லை.

“அடி… நீயொன்னுஞ்சொல்லவேண்டாம்.. நாங்கேக்கறனே அவன… என்னங்குற?”

“சனம் பே…” மெலிதாய்க் குரலெடுக்கவும்.,

“சனம் மசுரப்புடுங்குது…. சோத்துக்கில்லீனு கெடந்தீனா சனமா வந்து நிக்குது உனக்கு? கழுத்து வளையக் கனங்கனமாத் தாலியக் கட்டீட்டு ஊரேகமும் தொடுசு சுத்தீட்டு இருக்காளுக கண்டாரோளிக… எவ உன்னைய பேசுறானு பாக்கறன் நானு…”

ரஞ்சிதம் மெல்ல அழத்தொடங்கிவிட்டாள். அதற்கும் மேல் கட்டாயப் படுத்தவில்லை கிழவி.

மணியனைப் பற்றி ஒவ்வொரு தரம் கேள்விப்படுகையிலும் வேப்பிலையே இல்லாமல் ஆடிவிடவேண்டுமென்றுதான் எண்ணுவாள் அழகாத்தாள். சாக்கடையைக் கிளறி அவள் மீதும் சேற்றையிறைப்பானேன் என்றே அதுமட்டிலும் பொறுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அன்றைய பொழுதும் விழுந்திருந்தது. காலையிலிருந்தே கண்ணுக்குச் சிக்கவில்லை மணியன். ராச்சோத்துக்கு எப்படியும் வீட்டுக்கு வந்துவிடுவான் என்று அழகாத்தாள் மனதுக்குள் கறுவிக்கொண்டு காத்திருந்தாள். நடுச்சாமமானது; மணியன் உள்ளுக்கு நுழைய நுழையவே பிடித்துக்கொண்டாள்.

”மேஞ்சுட்டு எந்நேரம் வருது பாரு”

“அதேன்… எங்க மேயறதக் கண்ட நீயி…”

”பண்ணுனதுக்கே புழுத்த நாயி குறுக்க பாயாமக் கெடக்குது. எங்க ஒரத்த வாயா இருக்குதுனுட்டு பாவம் முண்டச்சி வாய்ல போயி உழுவற”

”என்னத்துக்கு இப்ப நீயி பொழுதோட பாட ஆரமிச்சிருக்கற?”

“ இந்தாடா.. நானும் போச்சாதெடுனு உட்டா அந்தப்புள்ளைய அரம பாடுபடுத்தீட்டு இருக்குற நீயி..”

“எந்தப்புள்ளைய பாடுபடுத்துனன் நானு… எண்ட்ர வாயப்புடுங்காதியாமாம்..”
“தெரியவே தெரியாதுனக்கு?  அடேய்… சத்தியமாச் சொல்றன் அதுகிட்டல்லாம் வார்த்த வாங்கினீன்னு வையி…”

“ந்தா… சும்மா ஊளு ஊளுங்காத… நடு ஊட்ல  நாய்க இழுத்துட்டு திரிஞ்சாப்பிடி மானங்கெட்டுக் கெடக்குது… ஏழூருக்கு காறித்துப்புறான்… குடிவெச்சிருக்குதாமாம் உங்காத்தா எவளையோன்னு… நீயி அவள ஊன்னும் கேக்கமாட்ட… எங்கிட்ட வந்து ஏறுற?”

“உன்ர நல்ல நாட்டியம் என்னானு எனக்குத் தெரியும்… நீயெல்லாம் நிது பேசிட்டுத் திரியாதயாமாம்… சனம் பொச்சுல சிரிச்சுப்போடும்… உம்பன்னாட்டெல்லாம் கெடக்கட்டும்.. என்ன மயிருக்கு நீயி அந்தப்புள்ள முந்தானையச் சுத்தீட்டு திரியற…”

“இதென்னது புது நாயமா இருக்குது… நாம்பொறகால சுத்துறேன்னு அவ சொன்னாளா? கண்ட நாயெல்லாம் வந்து போறதுக்கா எங்கையன் ஊடு வாசல் கட்டி உட்டுருக்கு… ஒழுக்க மயிரா இருக்கறாப்டினா இருக்கச் சொல்லு.. இல்லாட்டி நீயி ஆகறதப் பாத்துக்க”

”எந்தத் துணியடா அழுக்கில்லாமக் கெடக்குது.. வெள்ளச்சீலைல இருந்தா மட்டும் உம்பட கண்ணுக்கெல்லாம் வெளக்கு வெச்சாப்பிடி தெரியுது … இல்ல.. அவ ஊட்டுக்கு எவன் வந்தா உனக்கெங்கடா கொடையுது? நீயி பண்ற சில்றத்தனத்துல அவன் முறுக்கீட்டு போயிட்டான்னா அந்தப்புள்ளைய நீயி வெச்சுப் பாப்பியா?”

“அவங்கட்டிக் கூட்டிட்டு போனான்னா நானேன் கேக்கறேன்? ஊருல இல்லாத தொடுசுத்தனத்த என்ர ஊட்ல பண்ணுனா கேக்காகம பின்ன?... இல்ல தெரியாமத்தான் கேக்கறேன்… அவனில்லீனா ஆகாதா? போனா போய்ச்சாரான் ஏன் நான் வெச்சுப் பாக்கமாட்டனாக்கும்?”

”நீ வெச்சுப்பாத்த பூலவாக்குதான் சந்தி சிரிச்சுருச்சுல்ல… வந்து ஒரு மாசங்கூடியில்ல கட்ன பொண்டாட்டி காறித் துப்பிட்டு போனவதான் போன மக்காநாளே புதுப்புருசன வெச்சிருக்காளாமாம்.. உம்பொழப்பு மணக்குற லச்சணத்துக்கு இதொண்ணுதான் கொறச்சலா இருக்குது பாரு”

”வயசுக்கேத்தாப்டி பழம பேசிப்பழகு நீயி…”

“உன்ர பழக்கமயிரு அந்த லச்சணத்துல இருக்குதுனு நெனச்சுக்க”

ஏற்கனவே குடிவெறியில் வந்தவனை கிழவியும் எரிச்சலூட்ட, பேச்சு முற்றி மணியன் எட்டி உதைத்ததில் கிழவி ஆட்டாங்கல்லில் மோதிவிழுந்தாள். காலை முறித்து கிடையில் கிடத்தியானது.

காயமெல்லாம் ஆறி கிழவி நடமாடத் தொடங்கியபோது ரஞ்சிதத்தின் வீடு காலியாகக் கிடந்தது. மணியகாரனும் மாற்றல் வாங்கிக்கொண்டு போய்விட்டதாகச் சொன்னார்கள்.


”அதேங்கேக்குற…. நீயி உழுந்த மக்கா நாளு… ஊரே பாக்கையில நம்ம சின்னப்பொன்னான் முச்சந்தில வெச்சு அந்தப்புள்ள மாரப்புடிச்சு கசக்கிப்புட்டான்னா… ரஞ்சிதத்துக்கு உசுரே இல்ல பாத்துக்க… பாவம்… கட்டையெடுத்து அடிச்சுல்ல வெலக்கி உட்டாங்க அவன… என்னைக்குமில்லாம அவனுக்கு திடீர்னு அப்பிடியென்ன மசப்புடிச்சுதோ தெரில….. இதொண்ணும் ஆவறதில்ல அழகாத்தா... அவனுக்கு எதாச்சும் பண்ணி உடு... வேற ஆராச்சும் பொம்பளையப் புடிச்சிருந்தான்னா உடுவாங்களா? ஒண்ணு கெடக்க ஒண்ணு ஆயிராம... அந்தன்னைக்கே ரஞ்சிதம் மூட்ட முடிச்சல்லாம் கட்டிப்புடுச்சு.. ஆனா போகையில அதுக்கு மூஞ்சியே இல்ல.. எனக்குன்னா கண்ணுகொண்டு பாக்க முடியல தெரியுமா...  நல்லதுக்கா வர்றா நாய் மேல சங்கராந்தி” என்றாள் ஆராயக்காள். 

rajan@rajanleaks.com

நன்றி:

Monday, January 6, 2014

விறலி

சாலையைக் கடந்து பேருந்து நிலையத்திற்குள் நுழையும் அவசரத்தில் மூன்றாவது முறையாக அவனுடைய எண்ணுக்கு முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தேன்.கிட்டத்தட்ட ஜீவமரணப்போராட்டமே உள்ளுக்குள் நடந்து முடிந்திருந்தது.

இம்முறையும் எடுக்கவில்லை. ஒருவிதத்தில் நிம்மதியாயிருந்தது. அல்லது அவ்விதமாய் நானே கற்பனை செய்துகொண்டேன். ஒரு வேளை அவன் பேசியிருந்தால்? என்னை நினைவு வைத்துக்கொண்டிருப்பானா? அல்லது இதென்னடா சனியன் இத்தனை வருடம் கழித்து முன்னால் வந்து நிற்கிறதென்று திகைப்பானா? இந்தச் சங்கடங்களுக்கெல்லாம் இடங்கொடாமல் இப்படி முடிந்து போனது நல்லதற்கே என்று சமாதானம் அடைந்திருந்தது மனம்.

பாயிண்ட் டு பாயிண்ட், எக்ஸ்பிரஸ், சூப்பர் ஃபாஸ்ட் எல்லாம் நிலை சேர்ந்து, சோர்ந்து போய் நின்று கொண்டிருந்தன. முதலில் கிளம்புவது எதுவென்று விசாரித்து படிக்கு அருகிலேயிருந்த வரிசையில் அமர்ந்து கொண்டேன்.  மொபைல் அதிர்ந்தது. சரவணன் தான். எடுக்கவேண்டாம் என்றது புத்தி.

”ஹலோ”

நான்கு வருடங்கள் கடந்திருக்கும் கடைசியாய் இந்தக்குரலைக்கேட்டு. உள்ளூர பரவசம் தான்… இருந்தும் சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக்கொண்டேன். பேருந்து காலியாயிருந்தது.

“ஹலோ… மிஸ்ட் கால் வந்திருந்துச்சு இந்த நம்பர்ல இருந்து.. யாருங்க?”

“இளவரசி” வெகுபிரயத்தனப்பட்டு உதிர்த்துவிட்டேன்

“………..”

மறுமுனையில் அமைதி… நினைவுக்கு வந்துவிட்டது போலிருக்கிறது.

”கரூர்….”

“ம்ம்ம்ம் எப்பிடி இருக்க! நியாபகம் இருக்கா என்னையெல்லாம்?”
ஆச்சரியத்துடன் வினவுகிறான்.

“ம்ம்… இங்க வந்துருக்கேன் வேற ஒரு வேலையா.. வேல முடிஞ்சு கிளம்பிகிட்டு இருந்தேனா.. அதான் உன்னைய”

”இங்கனா… கோயம்புத்தூரா?”

“ம்ம்”

“அய்யய்யோ… சாரி… சைலண்ட்ல இருந்ததால கவனிக்கல… சரி இப்ப எங்க இருக்க”

பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கியாயிற்று. பேருந்து நிலையத்தின் முகப்பிற்கு வந்து காத்திருந்தேன். அடுத்த சில நிமிடங்களில்  மீண்டும் அழைத்தான்.

”எங்க”

“இங்க முன்னாடி கேட்ல”

“பாத்துட்டேன்”

சாலையின் எதிர்ப்புறமிருந்து பைக்கில் அமர்ந்தவாறே கையசைத்தான். இரண்டு சுற்று உடம்பு போட்டிருக்கிறது. சாலையைச் சுற்றிக்கொண்டு வந்து முன்னால் நிறுத்தினான்.

“போலாம்”

“இல்ல நான் கிளம்பணும்… இங்கயே…”

“ப்ச்… நான் என்ன வேணாம்னா சொல்றேன்… வா வீட்டுக்கு போயிட்டு போலாம்”

அதட்டல் தான்!

சாலையை விழுங்கிக்கொண்டிருந்தது சக்கரம்.

“கல்யாணம் ஆகிடுச்சுனு தெரியும்”
நானே ஆரம்பித்தேன்

“ம்க்கும்.. பொண்ணுக்கு ரெண்டு வயசு ஆகிடுச்சு… இப்ப இன்னும் ரெண்டு மாசத்துல அடுத்த ரிலீஸ்க்கு வெயிட்டிங்”
ஒரு நொடி பின்னால் திரும்பி புன்னகைத்தான்.

“வீட்ல”

“அம்மா வீட்டுக்கு போயிட்டா.. ஆகும் எப்படியும் ஆறேழு மாசம்”

“ஓ”
சாலையில் கவனத்தைச் செலுத்திக்கொண்டிருந்தான்.

“ஆளு ரொம்ப அமைதியாகிட்ட மாதிரி இருக்கே”
என்றான் சரவணன்.

“அப்பிடி தோணுதா என்ன?”

“அப்பிடியேதான் இருக்கேன்றியா”
பதிலேதும் சொல்லவில்லை நான். அவனும் பதிலை எதிர்பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

வீட்டை நெருங்கியிருந்தோம்.  இருள் கவியத் தொடங்கியிருந்தது.
உள்ள வா என்றுவிட்டு சட சடவென நுழைந்து ஷூ ஸ்டேண்ட் அருகில் குனிந்து சாவியை எடுத்து வீட்டைத்திறந்தான். மெதுவாகப் பின் தொடர்ந்தேன். வீடாவது மாறியிருக்கிறதா என்று நோட்டம் விட்டேன். சமையலறைக்குள்ளிருந்து கவனித்தவனாக,

“உட்காரு… என்ன சாப்பிடற” என்றான்.

“ம்ஹூம்.. லஞ்ச்சே 4.30க்கு தான் ஆச்சு… தண்ணி மட்டும் குடு”

“நிஜமாவா”

“ம்ம்ம்… தண்ணி மட்டும் போதும்”
தண்ணீர் கொண்டு வந்தான்.
சுவர் முழுக்க குழந்தையின் படங்கள் வித விதமாய்த் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன.

“கல்யாண ஆல்பம் எடேன்”

“அது அவளோட அக்கா ஒருத்தி கொண்டு போனா அதோட சரி.. இப்ப நீ கேக்கப்போய் தான் நியாபகமே வருது”
எதோ கேட்க யத்தனித்தேன். அதற்குள் அவன் புகுந்தான்.,

”இப்ப… ஸாரி.. எதோ கேக்க வந்தியே…”

”இல்ல.. ஒண்ணுமில்ல நீ சொல்லு”

“இல்ல இப்ப வேலை? டாக்டர்ட்டயே தானா?”
டாக்டர்… அந்த முகத்தை சட்டென்று நினைவுக்குக் கொண்டுவரக்கூட முடியவில்லை. நல்லதுதான் அதுவும்.,

“ம்ஹூம் இல்ல., வேற எடம்” என்றேன்

“பரவால்லயா”

“ரொம்பவே”
என்ன பேசுவதென்று தெரியவில்லை. லவ் மேரேஜா? குழந்தை பேரென்ன? என்னை நினைச்சுக்குவியா? ஏன் திடீர்னு பேசறதே நின்னுடுச்சு? நிறைய கேள்விகள் மனதுள்… கேட்கலாமா வேண்டாமா என்ற எண்ணம் ஒரு புறம்.

“முகம் கழுவணும்” என்றேன்…

வழிகாட்டினான். குளியலறை முழுக்க அவன் வாசம் நிறைந்திருந்தது. உள்ளாடைகள் சுருண்டு சுருண்டு ஆங்காங்கே தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. முகத்தைக் கழுவிக்கொண்டேன். கல்யாணத்திற்கெல்லாம் முன்பு ஒருமுறை இதே வீட்டில் சந்தித்த நினைவு மேலிட்டது. அன்றைக்கும் வேறு யாருமில்லை வீட்டில்.
அன்றிரவு தங்க ஆசைப்பட்டு கேட்டபோது அவன் தயங்கி நெளிந்தது.,அதைத் தொடர்ந்து சட்டென, ”பிடிக்கலைன்னா விடு” என்றுவிட்டு நான் விருட்டென்று கிளம்பிச் சென்றது….

“சரி சரவணா நான் கிளம்பறேன்”
என்றேன்.

“என்ன அவசரம்.. இரேன் நாளைக்கு போலாம்”

கீழிமைகள் சற்றே நனையத்தொடங்கியிருந்தன எனக்கு.

“இல்ல.. போகணும்… இன்னொருநாள் கொழந்தை எல்லாம் எடுத்துட்டு வந்துட்டு சொல்லு… பாக்கணும் போல இருக்கு” என்றேன்

”சரி நான் பஸ் ஸ்டாண்ட்ல..”

“எதுக்கு பஸ் ஸ்டாண்ட் மறுபடியும்? இங்க முன்னாடியே நிக்குமே பஸ்…”

“ம்ம்”

“நான் போயிக்கறேன்….”
அமைதியாய் நின்றான்.

“பாத்துக்கோ.. நான் வரேன்…” பொய்யாய் சிரித்துவிட்டுக் கிளம்பினேன்.
அந்தத் தெருமுனை கடக்கும் வரை நிச்சயமாய்த்தெரியும்… எனக்குப் பின்னால் தான் அவன் பார்வை நிலை கொண்டிருக்கிறது என்று. பஸ்ஸுக்கு காத்திருக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் பதறியது மனம்.
பேருந்து ஏறி இருக்கையை அடைந்ததும் தான் மூச்சு வந்தது.
நினைவு சுழன்று பின்னோக்கிப் பயணித்தது. சன்னலுக்கு வெளியே  நிலைகுத்தியது பார்வை. அவனது முகத்தை துல்லியமாய் நினைவில் கொண்டுவர சில நொடிகள் பிடித்தது. சரவணன்… அதற்கு முன் ஏனோ வாசுவின் நியாபகம் தான் வந்து தொலைத்தது.

நான்கு வருடங்கள் முன்பு க்ளினிக்கில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த காலம். வாசு டாக்டரின் மகன்; வார இறுதிகளில் மட்டுமே ஊருக்கு வருவான்.  திருச்சியில் கல்லூரி அருகே வீடு எடுத்துத் தங்கிப் படித்து வந்தான் அப்போது. என் வயதுடையவன். அதுவே போதுமானது தான் எனை ஈர்க்க; அதைத்தாண்டியும் வசீகரம் நிறைந்திருந்தது அவனிடத்தில்

ஆசை தீர்ந்ததாய் உணர்ந்தானோ என்னவோ, அவனாகவே விலகியிருந்தான் கொஞ்ச நாட்கள். அதன் பிறகு ஒரு நாள் கல்லூரி நண்பர்கள் எல்லாரும் ஊருக்குச் சென்றுவிட்டதாகச் சொல்லி அந்த வீட்டுக்கு அழைத்திருந்தான்.
எதிர்மறையாக எதையுமே யோசிக்கத் துணியவில்லை நான் அப்போது. எது என்னை இயக்கியதென்றும் இதுகாறும் புலனாகவில்லை.

”வந்துட்டேண்டா… ரயில்வே ஸ்டேஷன் முன்னாடி நிக்கறேன்”
என்றேன்.

“அங்க அப்பாக்கு தெரிஞ்சவங்க நிறைய பேர் இருப்பாங்க ஸ்ரீனிவாசபுரம் கனரா பேன்க்னு கேட்டு ஆட்டோல வந்துடு அங்கிருந்து நான் கூட்டிப்போறேன்”

எனக்கு முன்பாக அங்கு நின்றிருந்தான் வாசு.

“சேலை.. சொன்னேன்ல”

“கொண்டு வந்துருக்கேன் அங்க போய் கட்டிக்கறேன்”

“சரி ஏறு போலாம்… பின் வாசல் கிட்ட எறக்கி விட்டுடறேன்… கதவ திறந்து உள்ள வந்துடு நான் முன்பக்கமா வரேன் சரியா”

“ம்ம்” என்றேன்.
அது ஒரு பழைய வீட்டின் பின்வாசல். உள்ளே நுழைந்து கதவைச் சாத்திவிட்டு பின்கட்டுக் கதவருகே நின்றேன். கதவு உட்புறமிருந்து திறக்கப்படும் சப்தம் கேட்டது.
வாசு.. உள்ளே அழைத்துச் சென்றான். கும்மிருட்டு… சன்னல்களெல்லாம் திரையிட்டு மறைக்கப்பட்டிருக்க எங்கிருந்தென்று சொல்லமுடியாத படிக்கு ஆங்காங்கே கொஞ்சம் வெளிச்சம் படர்ந்திருந்தது.  ஒரு அறைக்குள் கூட்டிச் சென்றான்.

“டிரஸ் பண்ணிக்கோ… பத்து நிமிசத்துல வந்துடறேன்”

“கரண்ட் இல்லயா? மெழுகு வர்த்தி….”

“கரண்ட் இப்ப வந்துடும் இரு...”
நிற்கக் கூட நேரமின்றி ஓடினான்.

அந்த அறைக்குள்ளேயே குளியலறை இருந்தது. நிதானமாகக் குளித்தேன்.  நனைந்த உடலை அனிச்சையாய்த் தடவிக்கொண்டிருந்தன கைகள். பிளவினூடே விரல் விட்டெடுத்தேன். உயிர்வலி பொறுத்துச் செய்த யோனி விரிந்தடங்கியதாய் ஒரு உணர்வு.

புடவையைக் கட்டிக்கொள்வதன் சுகம் சொல்லி முடியாதது. வாழ்வின் 
மகிழ்ச்சியான தருணம் அதுவாய்த்தானிருந்தது அந்நாளில்.  பொட்டிட்டுக்கொண்டேன். முடியெடுத்துச் சூடிக்கொண்டேன்.
மொபைல் அதிர்ந்தது.

“ரெடியா”

“ம்ம் ஒரு ரெண்டு நிமிஷம்”

“ம்ம்ம் அப்பிடியே வெளிய வந்தீன்னா எதிர்ல ஒரு ரூம் இருக்கும் பாரு… பெட்ல உக்காந்திருக்கேன் வா”

”நீ…” சொல்லத் தொடங்கும் முன் துண்டித்து விட்டான்.

எதிர் அறைக் கதவைத் திறந்தேன். முந்தைய அறையே தேவலாம் என்றிருந்தது. இருளைத்தடவித் தடவி முன்னேறினேன்.  வெண்ணிற மெத்தை விரிப்பு  மறுபக்க மூலையில் அமர்ந்திருந்தான்.
அருகில் சென்று அமர்ந்தேன். நேரம் நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. ம்ஹூம் இனிப் பொறுமையில்லை எனக்கு… அவனை நோக்கித்  திரும்பினேன். அதற்குள் என் தோள்மீது கைவைத்து இழுத்தான். அவனை அணைத்துச் சாய்ந்தேன். முந்தானையை விலக்கி மாரைப்பிடித்துக்கொண்டு முத்தமிட நெருங்கினான்.

சட்டென விளக்குகள் எரிந்தன…. கண்கள் வெளிச்சத்துக்குப் பழகுவதற்குள் நெஞ்சின் மீது வலுவாய் இறங்கி நெட்டித்தள்ளியது ஒரு கை. தரையில் விழுந்து நிமிர்ந்து பார்த்தேன். இது அவனில்லை. எங்கே வாசு? உமிழ் நீர் வழிய எவனோ ஒருவன் கதறியவாறே எனை உற்றுப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். கீழே விழுந்ததில் என் சவுரி கழன்று போயிருந்தது.

அழக்கூட சக்தியில்லை எனக்கு.  சுவரோரம் ஒண்டிக்கொண்டேன். வாசுவும்  இன்னும் நான்கைந்து பேரும் ஹேப்பி பர்த் டே டூயூ என்று கத்திக்கொண்டே உள்ளே வந்தனர். கையில் ஒரு பெரிய கேக். .

’’கேனப்    களா… சில்றத்தா…..ளி மாதிரி வேல பண்ணாதீங்கடா…” என்று கத்தத் தொடங்கினான் என்னைத் தள்ளி விட்டவன்

”டென்சனாவாத டென்சனாவாத….” வாசு சமாதானப்படுத்திக் கொண்டிருந்தான்.

”அலிப்பு…… கொண்டாந்து உட்ருக்க? எச்சக்கலப்….. சோத்தத்திங்கறியா பீயத்திங்கறியா”

”டேய்ய்… சும்மா ஜாலிக்குதான”

”பு………க்கு”

என்னைக்குறித்து அவர்களுக்கு யாதொரு ப்ரக்ஞையும் இல்லை.

அப்போது தன் நண்பர்களை திட்ட சரவணன் ஒவ்வொரு முறை பு---- பு----யெனும்போதும் என் உயிரற்ற யோனி மேலேறிவந்து மார்க்கூட்டருகே  கிழிந்து சிதைவதாய் உணர்ந்தேன். அதுதான் அவனுடனான முதல் சந்திப்பு. அவன் என்னை முதன்முதலில் அழைத்த பெயர் அலிப்பு-----.  இப்போதும் கூட வலிக்கத்தான் செய்கிறது. அங்கிருந்து ஓடி ஊர் திரும்பும் மட்டிலும் சரவணனின் அலறல் எனக்குள் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது.

”அதன் பெயர் தான் அருவருப்பா? “ இப்போதாவது கேட்டு வந்திருக்கலாம் என்றெண்ணினேன்.
சற்றும் எதிர்பாராத விதமாய் அதற்கு மறுநாள் காலை வாசுவிடம் கேட்டறிந்துகொண்டு என்னைத் தேடிவந்து மன்னிப்புக் கேட்டான் சரவணன். பரிதாபம் தொனித்துவிடக்கூடாது என்று ரொம்பவும் மெனக்கெட்டுக் கொண்டிருந்த சரவணனை வாஞ்சையோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன் அன்று.

அது தொடங்கி தொடர்ந்து சில மாதங்கள் நேரிலும் ஃபோனிலும் தொடர்பிலிருந்தான். யாரும் என்னிடம் கேட்காத, கேட்க விரும்பாதவற்றைக் கேட்பவன் அவன். அவன் என்பதாலேயே சொல்ல விரும்பாத பலவும் சொல்லியிருந்திருக்கிறேன் நான். சொல்லப்போனால் நாளது வரையில் நினைவு வைத்துக்கொள்ளத் தகுதியான என் வாழ்நாட்கள் அவை தான்.

“நீ ஏன் இப்பிடி ஆசைப்படணும்” என்றான் ஒருநாள்.

“எப்படி”

“சேல கட்டணும்னு… பொம்பளையா இருக்கணும்னு”

“உனக்கு சேலை கட்டி ரோட்டுல நடக்க விட்டா என்ன பண்ணுவ உனக்கு எப்பிடி இருக்கும்”

“ரொம்ப அசிங்கமா இருக்கும்அவுத்து போட்டுருவேன்” என்றான் சட்டென்று.

”எனக்கும் பேண்ட் சர்ட் போடும்போது அப்பிடிதான் இருக்கு.. ஆனா அவுத்து போட்டுர முடியாது”

“…..”
அனேகமாய் சரவணனுடனான உரையாடல்கள் அவனது மெளனத்தோடே தான் முடிவு பெற்றிருக்கின்றன.

“தங்கச்சிக்கெல்லாம் கல்யாணம் பண்ணிக்குடுத்துட்டா போதும்ல” என்றான்.

“ம்ம் பின்ன.. அதுக்குதான பல்லக் கடிச்சுட்டு இருக்கேன்”

“எங்க போவ அப்பறம்”

“இங்கதான் இருப்பேன்… ஆனா இப்படி இருக்க மாட்டேன்”

“எல்லாரும் ஒரு…”

“எல்லாரும் இப்பவும் அப்பிடிதான் பாக்கறாங்க சரவணா”
கடைசியாய் ஒரு நாள்…

”நேத்து நைட்டு உங்க ஊர் மாரியம்மன் கோயில்ல பூச்சாட்டுங்களே அங்க வந்திருந்தியா”
தீர்க்கமாகக் கேட்கிறான். சரிதான்…. பார்த்துவிட்டான்! என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் நின்றுகொண்டிருந்தேன்.

“சேலை கட்டிட்டு ஸ்டேஜ்ல…. அது நீதான…”

”ஆமா”

“எதுக்கு அப்பிடி அங்க போயி ஆடுற”

”எனக்கு பிடிச்சிருக்கு போறேன்”

அவன் மார்பையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்…

அவன் கையைப் பிடித்து என் நெஞ்சில் வைத்தேன். கையெல்லாம் நாடி ஓடியது போல் துடித்தது அவனுக்கு. மெல்ல விடுவித்துக்கொள்ள முயன்றான். நான் அழுத்திப்பிடித்தேன். எனக்குள் இல்லாத ஊற்றிலெல்லாம் அரூப நீர் சுரந்துகொண்டிருந்தது. கையை உதறிவிட்டுச் சென்றான்.
அதுவரை அவனுக்குத் தெரியாத விசயம் அது. அதோடு சரி அதன்பிறகு தவிர்க்கத் தொடங்கிவிட்டான். வலியச் சென்று சங்கடப்படுத்தவும் விருப்பமில்லாததால் நானும் விலகிவிட்டேன்.
இரவுகளை அரித்துக்கொண்டிருந்தான் அதற்கடுத்த பல நாட்களில்; அவனாக வந்தெனைப் புணர்வதற்குண்டான அத்தனை சாத்தியங்களையும் கதைகளாய் விரித்துக்கொண்டிருந்தது மனது. நிச்சயமாய்த் தெரிந்தே இருந்தேன், அவன் எனைக் கருதி ஒரு இம்மியும் யோசித்திருக்க வாய்ப்பில்லை அப்போது.

இந்த நிராகரிப்புகள் எனை நொறுக்கிவிடாதிருந்தமைக்குக் காரணம் நினைவும் நிராகரிப்பும் தருவது இவன் மட்டும் இல்லை என்பதும் இது முதன்முறை இல்லை  என்பதுமே. இதோ நான்கு வருடங்கள் கழித்து அவனைப் பார்த்துவிட்டுத் திரும்புவதாய்த் தோன்றுவது கூட பிரமை போல் தான் இருக்கிறது.
மொபைல் மிளிர்ந்தது


Message from Saravanan         Sorry for everything……


rajan@rajanleaks.com