Wednesday, December 10, 2014

தேர்க்கால்

‘பொணத்த வெச்சுகிட்டு ராத்திரி முழுக்க காவலிருந்திருக்கா பாரேன் ஒரு சாமர்த்தியம்’

ஒருத்தி புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள். அக்கம் பக்கத்திலிருக்கும் வீட்டுப் பெண்களெல்லாம் கூடிவிட்டனர். அத்தனை பேருக்கு அவ்வீட்டில் இடம் போதவில்லை என்றபோதும் நெருக்கிக் கொண்டாவது ஆங்காங்கே அமர்ந்து வராத அழுகையை வரவைத்துக் கொண்டிருந்தனர். இரவெல்லாம் அழுது தேம்பியதில் சுரத்தேயில்லாமல் தரையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் அந்தச் சிறுமி. இன்றைக்கு கூடியிருக்கும் பெண்களில் ஓரிருவர் தவிர எவரும் தன் அம்மாவுடன் பேசிப் பார்த்ததில்லை அவள். கொஞ்சம் விபரம் தெரியும் வயதாகியிருந்ததால், எல்லோரும் அழுவதைப் பார்க்கையில் தானும் அழவேண்டும் போலிருந்தது அவளுக்கு.

கூடத்திலிருந்த பொருட்களையெல்லாம் ஒழித்து உள்ளறையில் போட்டுப் பூட்டிவிட்டு, சாந்தியைக் கிடத்தியிருந்தனர். முகம் அடையாளமே மாறிப்போயிருக்கிறது என்றாள் ஒருத்தி. சாந்தி தூக்குப் போட்டுக்கொண்டாள் என்றதும் ஊரே கூடிவிட்டிருந்தது அந்தவீட்டின் முன். புதிதாகப் பார்ப்பவர்கள் எதோ பெரிய குடும்பத்துச் சாவென்றே நினைப்பார்கள். 

விடியக்காலையே இழவுச் சேதி பரவியும் அவுசாரி வீட்டு வாசலில் போய் நிற்க எல்லோருக்கும் தயக்கம். ஊர்ப்பேச்சுக்கு அஞ்சாத ஆண்கள் ஓரிருவர் வந்து நின்றதும், ஆசை மட்டுமே கொண்டிருந்தவர்களும் அறுதியாக ஒருதரம் அவளைப் பார்த்துச் செல்லலாமென்று கூடத் தொடங்கினர். பெண்களுக்கோ பலகாலத்துக்குமான பேசுபொருள் கிடைக்குமென்ற ஆவல். ஊர்ப் பெரியதேர் வேறு முந்தைய நாள் சாமத்தில் தான் தீப்பற்றி எரிந்து கொண்டிருந்தது. சனங்களெல்லாம் அதைப்பார்க்க கூடவும் போலீஸ் விரட்டிய கூட்டமெல்லாம் அடுத்த தெருவிலிருந்த இழவு வீட்டில் வந்து கூடியது.


‘எப்பா… முருகேசனுக்குச் சொல்லியுட்டாச்சா…நொரண்டு பேசுனான்னா நேர்ல வேணா ஒரெட்டுப் போயி கையோட கூட்டிட்டு வந்துரலாம்.. நாம பாட்டுக்கு எடுத்துச் செஞ்சு கடசில நம்மபொழப்பு நடையேறிராம’

‘போன் பண்டிருக்குதுண்ணோவ்.. கிளம்பிட்டாப்டியாமா… சித்தங்கூறுதான் வந்துருவாப்டி’

சாந்தி புருஷன் வரப்போகிறான் என்றதும் பேச்சரவம் கூடியது. 

‘ஏழுமாசத்துக்கு சீட்டுப்பணம் கட்டிருக்குதப்பா சாந்தி… யாரு எடுத்துப் பண்றீங்களோ சொல்லுங்க இருவத்தொரு ஆயிரம் இருக்குது.. ’ என்றான் சீட்டு நடத்தும் வாத்தியார். எல்லோரும் மணிமேகலையைப் பார்த்தனர். அவளோ ஒன்றும் புரியாமல் விழித்தாள். யாரோ ஒருவர் எழுந்து வந்து பணத்தை வாத்தியாரிடமிருந்து வாங்கிக்கொண்டார்.  அடுத்த கொஞ்ச நேரத்தில் பந்தல் போடவும், சேர்களுக்கும் ஆட்கள் வந்திறங்கினர். 

‘ஆமா, கெழவியெங்க… விடியாலருந்து கண்ணுலயே படல’ யாரோ கேட்கப்போய்தான் சாந்தியின் அம்மாவுடைய நினைவே வந்தது எல்லோருக்கும்.அத்தனை நேரமும் யாருமே தேடியிருக்கவில்லை கிழவியை.  சாந்தியின் மகளிடம் பக்கத்திலிருந்த பெண்கள் விசாரிக்கத் தொடங்கினர்.
‘தேம்புள்ள மணி… ஆத்தாளெங்கபோச்சு…’
தேம்பத் தொடங்கினாள் சிறுமி.

அதற்கு முந்தையநாள் மாலை.

அடிக்கண்டாரோளி முண்ட… எங்கடி ஊருக்கு முன்னால எழுந்து நிக்கற?’

கூடத்தில் கிழவியில்லையென்றுதான் நடைதாண்டியிருந்தாள் சாந்தி; பொடக்காலியிலிருந்து தொண்டையைத் திறந்ததும் ஒரு நொடி பதறிவிட்டாள்.

‘ஊரே பொச்சுல சிரிச்சாலும் உனுக்கு அரிப்பு அடங்கறதில்ல… தண்டுவனாட்டம் இருந்து என்ன புடுங்கறது, தாலியக்கட்டுனதோட சரி ஒலகமே மேஞ்சான் புருசன். நீ ஊரேகமும் மேயி’
புருசன் பேச்செழுந்ததும் சாந்திக்குத் தாங்கவில்லை.

‘ஊர்ல இல்லாத சாமான் வெச்சிருக்கான்னு பாத்துதான நீ கட்டுன… உம்புருசன் வெட்டி முறிச்சுட்டானாக்கும்?’
கிழவி அதற்குள் வாசலுக்கு வந்துவிட்டிருந்தாள்.

‘புழுத்த நாயி குறுக்க போவாம பேசாத… இப்ப எவன் நிக்கறான்னு இப்பிடி கரகாட்டக்காரியாட்டமா வேசம்போட்டுட்டு போற’

‘உங்கொப்பனூட்டு காசுல வேசம்போடலைல்ல. பெத்த புள்ளகிட்ட பேசுற பழமையா இது? கோயிலுக்கு போயிட்டு தேருக்கு வந்தா சரியாருக்கும்னு  நேரத்துல கெளம்புனேன். அதுக்கென்னமோ இந்தத் தொற தொறக்குற…’
கேவத்தொடங்கினாள் சாந்தி. கிழவிக்கு சற்று கோபம் தணிந்திருந்தது. 

‘அழுவாட்டியென்ன… இந்தாடீ இவளே.. உங்காயா தேருக்கு போறாளாம் நீயும் போயிட்டுவா…’ என்று இரைந்தாள் கிழவி. ஏதோ பாடம் எழுதிக்கொண்டிருந்த பெண் கிழவியின் சத்தத்தைக் கேட்டதும் எழுந்துவந்து நின்றாள்; உதட்டுச்சாயமும் காக்காய்ப்பொன் தூவினாற்போல் கன்னமுமாய் சாந்தி நிற்பதை சில நொடிகள் உற்றுப்பார்த்தாள். அம்மாவின் இந்தக்கோலம் புதிதல்லதான் என்றாலும் இன்றைக்கு அவளுடன் செல்வதற்கு என்னவோ போலிருந்தது அவளுக்கு. சாந்தி ஒன்றும் சொல்லாமல் கதவைத்திறந்து வெளியே நடந்தாள். சிறுமி திரும்பி கிழவியை நோக்க, அவள் சைகை செய்ததும் செருப்பைப் போட்டுக்கொண்டு சாந்திக்குப் பின்னால் ஓடினாள். பார்வையிலிருந்து இருவரும் அகன்றபின்னரும் சற்று நேரத்துக்கு அங்கேயே நின்றிருந்தாள் கிழவி.

பருவத்துக்கு வருவதற்கு முன்னரே வயதுக்கு மீறிய உடல் தான் சாந்திக்கு. 18 வயதிற்குள்ளாகவே   ஊரில் அரசல் புரசலாகப் பேசத்தொடங்கியிருந்தனர். முள்ளுக்காட்டில் பார்த்தேன் மலைக்குன்றில் பார்த்தேன் என்று தன் காதுக்கெட்டும் செய்தியெல்லாம் அப்பனுக்குத் தெரிந்தால் வெட்டியெறிந்துவிடுவான் என்பதால் கண்காணாது போயிருக்கட்டும் என யாருக்கும் தெரியாமல் முருகேசனுக்குக் கட்டி வைத்து அனுப்பினாள் கிழவி. முருகேசன் சாந்தியை விட பதினைந்து வருசத்திற்கு மூத்தவன்.

கிழவிக்கு தூரத்துச் சொந்தம்; யாரோ சொன்னார்களென்று நம்பித்தான் கட்டிவைத்தாள். மகள் ஓடிப்போனதன் பிறகு கிடப்பில் விழுந்த கிழவன் இரண்டு வருசத்தில் போய்ச் சேர்ந்துவிட்டான். சாந்தியைக் கூட்டிப்போய் எதோ ஊரில் குடிவைத்தவன் ஆறேழு மாதம் இருந்திருப்பான் அவளுடன். ஆசை தீருமட்டும் இருந்தவன் பிறகு சாக்கும் போக்கும் சொல்லிக்கொண்டு வாரத்துக்கொருதரமென வந்து போவதாயிருக்க, சாந்திக்குப் பொறிதட்டத் தொடங்கியது.பழைய கதை எப்படியோ, இவனுடன் வந்தபிறகு ஒழுக்கமாய்த்தான் இருந்திருந்தாள்; ஆனால் அவனோ முதல் பொண்டாட்டியைக் கொன்றுவிட்டு மூணு நாலு இடத்தில் தொடுப்பு வைத்திருக்கிறான் என்று தெரியவந்தபோது வயிறு முட்டி நிறைந்திருந்தது சாந்திக்கு. அன்றோடு அவனை விரட்டி விட்டவள் தான் ஆண்டு பன்னிரண்டு கழிந்துவிட்டிருந்தது. 

சொந்த ஊர் வந்து பெற்றவளோடு இருக்கவும் மனம் ஒப்பாமல் சோற்றுக்கும் கதியில்லாமல் நின்றவளை வாடகைக்கு வைத்த கிழவன்தான் மகளைப் போலப் பார்த்துக்கொண்டான் பிரசவமாகும் வரை. ஆஸ்பத்திரி செலவு முதற்கொண்டு அத்தனை செய்தவனுக்கு கடைசியில் காலை விரிக்கமாட்டேனென்று சொல்ல அவளுக்கும் மனசாட்சி ஒப்பவில்லை. 
பிறகு அந்த ஊரிலேயே ஆறேழு முறை வீடு மாறியாயிற்று. தெரிந்தே வாடகைக்கு வைக்கவேண்டியது; காரியம் ஆனதும் காலி செய்யச் சொல்லவேண்டியதென கைக்குழந்தையுடன் படாதபாடு பட்டிருந்தாள் சிலகாலம். பிறகு அப்பன் செத்துப்போன இழவுக்கு வந்தவள் கிழவியுடனே தங்கிவிட்டாள். பழகிய ஊர். ஆரம்பத்தில் ஆள் மாற்றி ஆள் வைத்துக் கொண்டிருந்தது போய் அன்றன்றைக்கொரு விலையென்றாகியிருந்தது கடைசியாக.

சாந்தியின் புருசன் இரண்டு வருசம் முன்பு காமாலைகண்டு  நொடித்துப் போய்விட்டான் என்றதும் இரண்டொருமுறை போய்ப் பார்த்துவிட்டு வந்திருந்தாள் கிழவி. பழைய தினவெல்லாம் இல்லை. பீத்துணி கசக்கக் கூட ஆளில்லாமல் கிடந்தான். போனதெல்லாம் ஒழியட்டும் இனியாவது சாந்தியைக் கூட்டிவைத்து வாழவேண்டும் என்று கேட்டிருந்தான் முருகேசன். அந்தப்பேச்சையே எடுக்காதே என்று சாந்தி முடித்துவிட்டதால் அவனுக்கு வார்த்தை எதுவும்  தராமல் வந்துவிட்டாள் கிழவி.

சாந்தி மகளின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு  தேர் நின்ற வீதியின் கூட்டத்துக்குள் கலந்தாள். தேர்வடத்தைத் தொட்டுக்கும்பிட்டுக்கொண்டு மகளுக்கும் கண்களில் ஒற்றிவிட்டாள். மத்தளச் சத்தம் வந்த திசை நோக்கிக் கூட்டிச் சென்றபோது  தேர் நிலையிலிருந்தது. மேலே ஏறி சாமிபார்க்கக் கூட்டம் அம்மிக் கொண்டிருந்தது. பின்புறம் தேர் இழுக்கக் கொண்டுவரப்பட்டிருந்த  இரண்டு யானைகளுக்குக் கவளம் ஊட்டப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. 
பழக்கடைகளெங்கும் கூட்டம் நிரம்பித்தள்ள, பிள்ளையைக் கூட்டிக்கொண்டு  தேர் நிலையின் நேர் பின்னே தட்டிவைத்து வாசல் மறைக்கப்பட்டிருந்த செல்வத்தின் பூக்கடைக்குள் நுழைந்தாள் சாந்தி. உள்ளே  செல்வமும் ஒரு சிறுவனும் மாலை கட்டிக்கொண்டிருந்தனர். 

‘வா புள்ள… இதெங்க பொடுசையும் கூட்டிட்டு வந்துருக்கற’

‘கெழவிக்கு பொறுக்காதுல்ல… கூடயே அனுப்பி உட்டுருக்குது.. இந்தப்புள்ளையும் தேரு பாக்கணும்னு நேத்துலருந்து அழுவாச்சி.. அதான் உங்கடைல உக்காரவெக்கலாம்னுட்டு வந்தேன்’

‘கட சாத்திட்டனே… இந்தா கடசி கட்டு… முடிஞ்சொன்ன நானுங்கெளம்பறேன்’

‘பெஞ்சுல உக்காந்துருக்கட்டும்ணா… நானப்பறம் வந்து கடைய பூட்டிட்டு சாவிய வேணா பக்கத்துல  குடுத்துடறேன்…’

‘இல்ல… பையனிருப்பான்… உக்காரவெச்சுட்டுப்போ… நேரத்தோட வந்துரணும் பாத்துக்க’

‘மணி… இங்க பொட்டாட்டம் உக்காந்துருப்பியாம் என்ன… அம்மா வந்து கூட்டிட்டுப்போறேன் சித்த நேரத்துல… தண்ணி கிண்ணி வேணும்னா அண்ணண்ட்ட சொல்லோணும் என்ன’

அவள் கையில் கொஞ்சம் சில்லறைக்காசைத் திணித்துவிட்டுக் கூட்டத்துக்குள் புகுந்தாள். மணி அவள் போன திசையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். தன்னைவிடக் கொஞ்சமே பெரிய பையன் ஒருவன் அம்மாவின் புட்டத்தைப் பிடித்துக் கிள்ளுவதைக் கண்டாள். சாந்தி சட்டென திரும்பிப் பார்த்து  சிரித்தவாறு கூட்டத்துக்குள் இன்னும் கலந்து போனாள்.

மணிமேகலைக்கு இது ஒன்றும் புதிதல்ல.  அவள் கண் முன்னாலேயே எத்தனையோ ஆண்கள் சாந்தியை முந்தானையைப் பிடித்து இழுப்பதும், முலையைப் பிடித்துக் கசக்குவதுமென்று நிறைய நடந்திருக்கின்றன.  லாட்ஜுகளுக்குக் கூட அடிக்கடி கூட்டிச் செல்வாள் சாந்தி. வெளியூர் லாட்ஜுகளில் சென்று தங்கும்போது போலீஸ் வந்தால் கூட குழந்தை இருந்தால் குடும்பம் என்று நம்புவார்கள் என்பதால்.

‘இதாரு சாந்தி மவளா..’
ஒரு போலிஸ்காரன் கடைத் தடுப்பைத் திறந்து உள்ளேயிருக்கும் செல்வத்திடம் கேட்டான்

‘ஆமா சார்… தேர் பாக்குறதுக்கு உக்கார வெச்சுட்டு போச்சு’

‘தடுப்பு வெச்சி மூடிருந்தியா… புள்ளைய காவலுக்கு வெச்சுட்டு ஆத்தாள வேலையுடறயோனு நெனச்சேன்’ 

‘அட நீங்க வேற சார்… கெடக்கறதெல்லாம் கெடக்கட்டும் கெழவியத்தூக்கி மனைல வெய்யினு… போயி ரெண்டு டீ வாங்கிட்டு வாடா… இந்தா இரு மூணா வாங்கிட்டு வா’
பையனை அனுப்பி வைத்தான் செல்வம். வெளியே இருந்த பெஞ்சில் மணிமேகலைக்கு அருகில் அமர்ந்தான் போலீஸ்காரன். நாற்பத்தைந்து வயதிருக்கலாம். ஆளைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே பெண்ணுக்கு பயம் பிடித்துக்கொண்டது. கண்கள் குளம் கட்டி நின்றன.

‘ஏம்பாப்பா.. ஸ்கூலுக்குப் போறியாக்கும்’
தலையசைத்தாள் மணி.

‘ஆமா,  நேத்து ராத்திரி உங்கூட்டுக்கு  பெருசா மீசைய வெச்சுட்டு ஒருத்தன் வந்தானா?’
பேந்தப்பேந்த விழித்தாள் மணி.

‘சார்… சின்னப்புள்ளைட்ட என்ன பேசணும்னு இல்லைங்களா’ செல்வம் எழுந்து பெஞ்சருகே வந்தான்.

‘அட எஸ்.ஐய அந்தப்பக்கம் பாத்தேன்னாங்கப்பா’

‘தூங்கிட்டேன் நானு நேரத்துல’ என்றாள் மெல்லிய குரலில் மணி.

‘அவங்கொரலு ஏழூருக்குக் கேக்குமே… தூங்கிட்டியாக்கும்’

‘கொழந்தைக்கு எப்பிடிசார் தெரியும்.. அதுக தூங்கிருச்சுனா இடி இடிச்சாலும் எந்திரிக்காதுக’

‘இடி இடிச்சிருப்பியாட்டருக்குதே நெறைய..’ என்றுவிட்டு அசிங்கமாகச் சிரித்தான் போலிஸ்காரன்.

‘ஏம்பாப்பா இந்தமாமா வந்து இடி இடிப்பாரா அடிக்கொருக்கா’ 
மணி என்னசொல்வதென்று புரியாமல் விழித்துக் கொண்டிருந்தாள். அதற்குள் டீவாங்கச் சென்றிருந்த சிறுவன் திரும்பியிருந்தான்.

‘கட சாத்திருக்குதுங்கண்ணா’

‘சரி வாங்க சார் ஒரு நட போயிட்டு வந்துரலாம் மூர்த்தி கடைக்கே வண்டில ஏறுங்க’

‘நீ போய்ட்டு வா… எனக்கு இங்க மணியம் பண்ணனும்ல’

மொபட்டை எடுத்துக் கிளப்பினான் செல்வம். போலீஸ்காரனும் கிளம்ப, சிறுவன் மீண்டும் கடைக்குள் சென்றுவிட்டான். யானைகள் பிளிறத் தொடங்கின. ‘அரியபொருளே அவனாசியப்பா’ என்று கூட்டம் கோஷமிடத் தொடங்கியது. பெரிய சக்கரங்களிரண்டின் பின்னும் சண்ணை போட ஆட்கள் ஏறினர். நிலையிலிருந்து வெளியே நகர்த்தி தேரை சாலையில் நிறுத்திவிடுவதோடு இன்றைக்குத் தேரோட்டம் முடிந்துவிடும். அதற்கே இரண்டு மணி நேரம் ஆகலாம். அடுத்து மறு நாள் காலையில் தான் நான்குவீதிகளிலும் தேர் சுற்றிவரத் தொடங்கும். 

எண்ணெய்ப் பிசுக்கேறிய தேர், கோயிலே அசைவது போல அசைந்துகொண்டிருந்தது. மணி பெஞ்சில் அமர்ந்து சண்ணை போடுபவர்களை வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்கினாள். பெரிய தேர்க்கால்கள் இரண்டிற்கும் பின்புறம் தடித்த பலகைகளை சாய்ந்த வாக்கில் வைத்து அதன் மேல் பக்கத்துக் பத்து பேர் வரை ஏறி மிதிக்க வேண்டும். ஆட்களின் எடை பலகையின் ஓரத்தில் இறங்க இறங்க சக்கரம் முன்னோக்கி உந்தப்படும். கொட்டுச் சத்தம் ஆரம்பித்து  முழங்கும் போது சரியாக சண்ணை போடும் ஆட்கள் பலகையை மிதிக்கவும் முன்புறம் இரும்பு வடத்தில் பிணைத்த யானைகளை பாகன்கள் இழுக்கச் செய்யவும் தேர் நகர்வது மலையை நகர்த்துவது போலிருக்கும்.

பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே தேருக்கு அருகில் இரு கோஷ்டிக்கிடையே அடிதடி ஏற்பட கூட்டம் சிதறி ஓடியது. சண்ணை மிதிப்பது இந்தப்பகுதியின் இரண்டு கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு மட்டுமே பாத்தியப்பட்ட உரிமையாதலால் வேறு யாரோ ஒருவனை ஏற்றியதற்காகப் பிரச்சனை. அடிதடி முற்றியதில், ஊர்ப்பெரியவர்கள் கூடிச் சமாதானம் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். தேர் சாலை ஏறினவரை போதுமென்று நிறுத்தப்பட்டு  கூட்டம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கலைந்துகொண்டிருந்தது.

‘இந்தா பாப்பா… உம்பட பேரு மணி தான’ 
போலீஸ்காரன் திரும்ப வந்திருந்தான். மணி ஆமாம் என்பதாகத் தலையசைத்தாள்.

‘உங்கம்மா கீழ உழுந்துட்டா கொளத்துக்குள்ளார… வா ஊட்டுக்கு கூட்டிட்டுப் போவலாம்’
மணி கடைக்குள்ளே பார்த்தாள்.. செல்வம் இன்னும் வந்திருக்கவில்லை. கடையிலிருந்த பையன் வேலையில் கவனமாக இருந்தான்.

‘அட வா பாப்பா… ரெண்டு பேரையுங் கொண்டி ஊட்ல உட்டுட்டு நாம்போவ வேண்டாமா?’
மணி மெதுவாக எழுந்து நடக்கத் தொடங்கினாள். போலீஸ்காரன் பிள்ளையின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு வேகு வேகென்று குளத்தை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான். தாமரைக் குளத்தின் மேட்டிலேறி புதருக்குள் இறங்கத் தொடங்கினர். இருளோவென்றிருந்தது. 
இரண்டு பேருடன் குளத்திலிருந்து எதிரில் வந்து கொண்டிருந்தாள் சாந்தி. கூட வந்த இரண்டு விடலைகள் காக்கியைப் பார்த்தவுடன் பயந்து ஓடத் தயாரானார்கள்.

‘சார்… புள்ளைய எங்க சார் கூட்டிட்டு போறீங்க’
சாந்தி அலறினாள்.

‘நீ எங்கடி இங்க மேயற… டேய் நில்லுங்கடா…’
பயல்கள் அப்படியே நின்றனர். சாந்தி போலீஸ்காரன் கையிலிருந்து பிள்ளையை விடுவிக்க முயன்றாள். காதோடு சேர்த்து அறைந்தான் போலீஸ்காரன். மணி ஓவென்று அரற்றத் தொடங்கியிருந்தாள்.

‘உன்ற பூலவாக்க காட்டலாம்னுட்டுதான் புள்ளைய கூட்டியாந்தேன்.. ஏண்டி சாமானம் வெளித்தள்ளாத பசங்கள கூட்டிட்டு வந்துருக்கிறியே உனக்கெதாவது இருக்குதா?’

‘ஏண்டா நீயி ஈபிக்காரம் பையந்தான?’
ஒருவன் தலையசைத்தான்.

‘ங்கொப்பனாத்தாகிட்டச் சொன்னா மெச்சிக்குவாங்கள்ல’ பையன்கள் கிலியடித்து நின்றனர். 

‘சார்… காச வேணாலும் தந்துடறன் புள்ளைய உடுங்க…’

‘உன்ற காசு எனக்கெதுக்குடி கண்டாரோலி… நீயி வா உனக்கிருக்குது இன்னைக்கி’

‘என்னவேணாம் பண்ணிக்கங்க புள்ளைய உடுங்க நானு கொண்டி ஊட்ல உட்டுட்டு வரேன்’

‘நீயி வர்ற வரைக்கும் இவனுகள வெச்சு பூச பண்டச் சொல்றியா?… டேய் புள்ளைய வெச்சுட்டு 
உக்காருங்கடா அந்த மேட்ல… நானு வர்ற வரைக்கும் நகரக்கூடாது ஒருத்தனும்’

‘சார்… ‘ கெஞ்சினாள் சாந்தி

‘நீ வாடி உன்ற புள்ளைய ஒண்ணும் தின்னுர மாட்டானுக’

அவள் கையைப் பற்றி குளத்துக்குள் இழுத்துச் சென்றான் போலிஸ்காரன்.  அவள் திரும்ப வந்து பார்க்கையில் மணி மட்டும் மேட்டில் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருந்தாள்.சாந்தியின் கால்களை ஓடிவந்து கட்டிக்கொண்டு அழுதாள் மணி. தொடைகளெல்லாம் விளார் விளாராகத் தடித்திருந்தது சாந்திக்கு. வலி பொறுக்கமாட்டாமல் மணியின் பிடியை விலக்கி விட்டுக் கொண்டு முகத்தைத் தூக்கிவைத்துக் கேட்டாள்.

‘இந்தாடி..என்னாச்சு… இருட்டுக்குங்காணும் பயந்துட்டியா?’

‘அந்தண்ணனுக என்னைப்புடிச்சு அரம்பத் தொல்ல பண்டுனானுகம்மா… இங்கெல்லாம் புண்ணு பண்டியுட்டானுக’ என்று தொடையைக் காட்டிக்கொண்டு அழுதாள் மணி. பித்துப் பிடித்தவளைப்போல பிள்ளையைத் தூக்கிக்கொண்டு வீட்டை நோக்கி ஓடினாள் சாந்தி.

ஊரே அடங்கியிருந்தது. கிழவி தூங்கியிருந்தாள்.  வீட்டுக்குள்ளே கூட்டிச்சென்று துணியைக் களைந்து பார்த்தாள். எண்ணையை எடுத்துப் பூசிவிட்டுப் படுக்க வைத்தாள்.  மணி தேம்பித் தேம்பி அழுதுகொண்டிருந்தாள். சாந்திக்கு ஆங்காரமாய் வந்தது. கிழவி எந்திருக்கும் சப்தம் கேட்டது வீட்டுக்குள்ளே உருட்டும் சத்தம் கேட்டு கிழவி விழித்திருக்கவேண்டும்

‘நாளன்னைக்கு குத்த வெக்கற புள்ளையக் கூட்டிட்டு நடுச்சாமத்துல மேஞ்சுட்டு வரியாடி தொடுசுமுண்ட’

‘இனி அடுத்து அதையுஞ்சேத்துக்க… பொட்டுக்கட்டி உட்டுரலாம் சனத்தையே… எங்கிருந்துதான் வந்து என்ற வகுத்துல பொறந்துச்சோ தேவிடியா முண்ட’ கிழவி ஒப்பாரிவைக்கத் தொடங்கியிருந்தாள். மகளை முத்தங்கொஞ்சிவிட்டு, உள்ளறைக்குள் சென்று தாழிட்டுக் கொண்டாள் சாந்தி. 

~~~~~

பாடை பின்னுவதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் மணிமேகலை. வெளியே சத்தம் எழும்பவே தலையைத் தூக்கிப் பார்த்தாள். கிழவி ஒருவரை கூட்டிக்கொண்டு வந்திருந்தாள். அப்பாவாய்த்தானிருக்கவேண்டும் என்று புரிந்தது அவளுக்கு.பார்ப்பதற்கு நோயாளிச்சீவனாய்த் தோன்றியது அவளுக்கு. வீட்டுக்குள்ளிருந்த அனைவரும் எட்டி எட்டிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர் முருகேசனை.

‘முருகேசா… எல்லா வேலையும் ஆயிருச்சு… பாட கட்டியாச்சானா ஒடனே எடுத்துரலாம்…ரொம்ப நேரமெல்லாம் இது வெச்சிருக்கக்கூடாது பாத்துக்க’

சரி என்பதாகத் தலையசைத்தான். உள்ளே சென்று பிணத்தைப் பார்க்கக்கூட இல்லை அவன். கிழவி மணியைக் கூட்டிச்சென்று முருகேசன் அருகில் உட்காரவைத்தாள். பிள்ளையை மேலே சாய்த்துக்கொண்டு தலையைக் கோதிக்கொடுத்துக்கொ ண்டிருந்தான் முருகேசன். 
பிணத்தை எடுத்து வந்து வாசலில் இரண்டு பெஞ்சுகளைப் போட்டுக் கிடத்தினார்கள். நாற்புறமும் சேலையை மறைத்துக் கட்டிக் குளிப்பாட்டிக்கொண்டிருக்க காற்றில் சேலைகள் பறந்தன. நடுவீதியில் அம்மணமாய்க் கிடந்தது வெளிறிய உடல்.  

‘அய்யோ பாத்துகிட்டே நிக்கறானுகளே…  புடிச்சுக்கட்டுங்கய்யா ஆம்பளைக’ என்று இரைந்தாள் கிழவி.

‘ஆமா ஆருமே பாக்காததுதான் போ…  தேச்சுக்குளிப்பாட்டுறாளுக இப்பத்தான்… கருக்கல் கட்டிட்டு வருது சட்டுனு முடிங்காயா’ என்றான் ஒருவன்.

அத்தனை நேரமும் தள்ளியிருந்த கண்களெல்லாம் பக்கத்தில் வந்து நின்றுகொண்டன. ஓவென்று அழுதபடியே பிணத்தின் உடலில் சேலையைப் போர்த்தி முகத்தைத் துடைத்துவிட்டாள் கிழவி.
‘பொதச்ச பொணத்தையும் நோண்டி எடுத்து மோந்து பாப்பானுகளே சில்றத்தாயோளிக… இந்த நாய்களுக்கா ஒடம்பத் திங்கக் குடுத்த இத்தன வருசமா’ கிழவி எல்லோரையும் சாபமிடத் தொடங்கினாள். 

‘அம்மாவ பொதச்சுடுவாங்களாப்பா’ என்றாள் மணி…

‘தீயில சுட்டுரலாஞ்சாமி…  கரையானுந்திங்க வேணாம் பாவம்’ என்றான் முருகேசன்.


பெரிய தேர் முழுக்கவும் எரிந்து முடிந்திருந்தது அந்நேரம்.


மடலிட: rajan@rajanleaks.com

Friday, March 14, 2014

மரண செளகர்யம்

இது ஒரு மங்கலான உலகம். அங்குமிங்கும் இன்னதென்று மட்டுப்படாத மெலிதான சப்தங்கள். இதோ உடலுக்கு மேலே அதன் பாரமின்றி மிதந்துகொண்டிருக்கிறேன்.  என்னிலிருந்து தோன்றுகிறதா என்னில் வந்தொடுங்குகிறதா என்று புரிபடாது அலைகிறது நினைவு. புலன்களனைத்தும் எதையோ தேடிச் சோர்ந்திருக்கின்றன. தொடர்ந்து அலைபாய்கிறது நோக்கம். கிடைபொருள் தானோ என்றெண்ணியகணம்
கீழிருந்து கேட்கிறது ஒரு குரல்; நான் கேட்டிராத என் குரல். எண்ணத்தின் ஓசை உயிர்ப்பு.

“யாரைத்தேடுகிறாய்? எதற்கு?”

தீர்க்கமாய் ஒலித்தது.

”நான் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பதைச் சொல்லத் தேடுகிறேன்… அவளை”

என்றேன்...

“ஆக, உன்னால் பேசமுடிகிறது…”

“உன்னால் கேட்கமுடிகையில் என்னால் பேசமுடிகிறது.”

”எனக்கு உன்னைத்தெரியுமாதலால் கேட்கிறேன்.”

“அதிலேயே என் பதிலும் அல்லது கேள்வியுமிருக்கிறது. சரி அவளைத் தேடுகிறேன் என்று சொன்னேன். அவளை நீ கண்…”

”உன்னைப்போலவேதான் தேடிக்கொண்டிருக்கக் கூடும் அவளும்., அவளுக்குச் சொல்ல உனக்கு என்ன இருக்கிறது?”

“ஏதுமில்லை. நான் இங்கிருந்தேன்.. அவள் சொன்னவற்றைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன் என்பதைச் சொன்னால் போதும்.”

”யாரவள்?”

”அவள் சொன்னவற்றிலிருப்பதுதான் என்னளவில் அவள்…”

”உன்னிடம் அவள் சொன்னது என்ன?”

”ஜென்மவைரி எதிர்ப்படுகையில் அனிச்சையாய் விலகியோடுதல் போலே கண்ணாடியைக் கண்டு அஞ்சியவள் அவள் என்றாள்.”

“குரங்கினைப் போல் அவளது முகம் இருந்ததாகச் சொல்வார்களென்று சொன்னாள்.”

”கொஞ்ச ஆளின்றி வளர்ந்த குழந்தையவள்; ஆதலின் குழந்தைகள் அவளைக் கண்டு பயந்து ஓடுவது குறித்து ரொம்பவும் விசனப்பட்டாள். அவள் சொன்னாள் அவளுக்குப் பிள்ளைகளென்றால் பிடிக்குமென்று. பிள்ளைகளின் பீ மூத்திர மணம் மிகப்பிடிக்குமென்று. பொம்மைப்பிள்ளைகளின் பிளாஸ்டிக் மணம் பிடிக்காதென்றும் அவள் சொன்னாள்.”

”என்றோ அங்கொரு வீட்டின் புழக்கடையிலிருந்து சிறுபிள்ளையொன்றின் மலம் அப்பிய துணியை எடுத்துவந்து துவைத்துத் தந்ததற்கு தன்னை அடித்தார்களென்றும் அதுமுதலே தனக்கு இப்படியானது என்றும் சொன்னாள் அவள்.”

“பிராயத்தில் தூமை வெளியேறும் போதெல்லாம் தன் பிள்ளை சிதைந்து கூழாகிப்போனதாக எண்ணியழுததைச் சொன்னாள். அதுமுதல் கருஞ்செந்நிறம் படிந்த துணிகளைக் காலமெல்லாம் சேகரித்து வைத்திருப்பதாகச் சொன்னாள். நீயாவது என்னைச் சேர்ந்து ஒரு பிள்ளை பெறச் செய் என்று கோயிலில் நிற்கும் குரங்குச் சிலையை வேண்டியழுததைச் சொன்னாள். ஒரு முறை நாயைப்புணர முயன்று கடிபட்டதையும் சொன்னாள்.”

”அவள் சொன்னாள்… அவளுக்குப் பையித்தியமென்றும்.”

”அவளைப் பொறுத்தமட்டிலும் மாதத்திற்கொருமுறை மகவைப் பறிகொடுத்தாலும் ஏதேனுமொரு தேவநாளில் நிச்சயம் கருக்கட்டுமென்று காத்திருந்த வருடங்களைச் சொல்லியழுதாள். பின்னொருநாள் மூப்பெய்தி தூமையும் நின்றபிறகு இனி தனக்கு பிள்ளை பிறக்காதென உடலைத் தீயிலிட்டுப் பொசுக்கிக் கொண்டதைச் சொன்னபோது அழமறந்து விக்கித்திருந்தாள். வெந்தததினால் பொலிவடையாவிடிலும் கோரம் அழிந்ததில் நிம்மதி என்று சொன்னாள்.”

”அவளை அப்போதெலாம் ஆற்றுப்படுத்த முயன்றேன். அவள் சொல்லி முடிக்கும் மட்டும் என்னால் எழமுடியவில்லை. நானும் இல்லை நீயும் இல்லை. ஆனால் அவள் சொல்வது மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.”

”நான் எழுந்து நீ பிரிந்ததும் அவளைக் காணவில்லை. இதோ இடப்பக்கமிருந்து தான் அவள் அரற்றிக்கொண்டிருந்தாள். நீயாவது பார் அவள் இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறாளா என்று?”

”அவளும் உன்னைப் போல் எழமுடியாமலிருக்கக் கூடும். ஆனால் கேட்டுக்கொண்டிருக்கலாம். யார் கண்டது? அவளிலிருந்தும் என் போல் ஒருத்தி பிரிந்து அவளிடம் கதை கேட்கக் கூடும். ஆக நீ சொல்வதைச் சொல்லிக்கொண்டிரு… அவள் சொன்னதைச் சொல்லிக்கொண்டிரு.”

”ம்ம்ம் அவள் நிறையக் கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள் என்னை…”

”என்னென்று?”

”பசி நேரத்தில் அல்லாடும் உனக்கு கொதிக்கக் கொதிக்க உணவு தந்துவிட்டு ஆறும் மட்டும் நீ பொறுமையின்றி தவிப்பதைக் கண்டு யாரோ ரசிப்பதாய்த் தோன்றியிருக்கிறதா?”

“அவதியோடு அள்ளிப்போட்ட கவளங்களுடன் கீழுதட்டையும் கடித்துக்கொண்டு துடித்திருக்கிறாயா?”

”பாதாளத்திற்குள் விழும்பொழுது ஒரு மரக்கிளையோ, பாறையிடுக்கோ கைக்குச் சிக்கித் தொங்கிக்கொண்டிருப்பதான கனவுகள் பிடி தவறி விழும்போது கலையும் நொடியுடன் ஒவ்வொரு நாளும் விடிந்ததுண்டா?”

”குடம், தொட்டி, கிணறு குழி என எதற்குள்ளும் ஒரு பூனைக் குழந்தை இறந்து கிடப்பது தெரிவதுண்டா உனக்கு? ஒரு பிராணியின் உடலில் கண்கள் இருக்கவேண்டிய இடத்தில் வெற்றுக் குழிகள் மட்டும் கண்டிருக்கிறாயா? அதன் வதங்கிய உடலிருந்து எடுக்கும் வீச்சத்தை உணர்ந்திருக்கிறாயா?”

”உறங்கும் போதெல்லாம் உடையைத் தாண்டித் தெரியும் அங்கங்களிலே சூடு பட்டிருக்கிறாயா? தழும்புகளே உடையாகக் கொண்டதுண்டா? கொண்டவளைக் கண்டிருக்கிறாயா? அது பொருட்டு உறங்காது வெறித்திருந்து மயங்கி மயங்கியே தினம் விழுந்ததுண்டா?”

என்று பலவும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள் அவள்.

”சிறுவயதிலேயே அனாதரவாய் விடப்பட்டு கோயில் ஒன்றில் அண்டி வளர்ந்து, பிள்ளைப்பைத்தியமென்று ஊராரால் ஒதுக்கித் தள்ளப்பட்டவள். உள்ளூரக் குமைந்தே காலமெல்லாம் வதைபட்டு, இனி வலிபொறுப்பதில் அர்த்தமில்லையென்று உணர்ந்த ஒரு இரவில்  கருவறைக்குள்ளேயே தனக்கு நெருப்பு வைத்துக்கொண்டு மாய்ந்து போனவள் அவள்.”

என்று நான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கையில் அருவறுக்கத்தக்க ஒலியுடன் அந்தப்பிணவறையின் கதவு திறக்கப்பட்டது. கீழிருந்தவளின் குரல் எந்த நொடியில் நின்று போனதென்று தெரியவில்லை. வெளியிலிருந்து இரண்டு மூன்று குரல்களினூடே அப்பாவின் குரல். கொஞ்சம் முயன்று பார்த்தேன் ஏனோ அவர்கள் பேசுவது புரிபடவில்லை.

அப்பா. பாதிப்பிணத்தைச் சுமந்தலையப் பிடிக்காமல் பெற்றவள் எங்கோ ஓடிப்போனது முதல் எனைத் தனியனாய்ச் சுமந்திருக்கிறார். சிலுவை போலத்தான் நான். நாச்சுழலவில்லை என்பதால் காண்பதோடு கதைப்பதையும் கண்களையே செய்யப்பழக்கியிருந்தவள் நான். நாசியும் செவிகளும் செயல்படக்கூடியவை; சிந்திக்கத் தெரிந்தும் பிரயோசனமற்ற மூளை. அவைபோக கைகால்கள் பிணத்தோடொப்பவை. இம்மியும் நகரமுடியாத உடல். ஆக அவள் ஓடிப்போனதைக் குறித்து வருந்த எனக்கு யோக்யதையில்லை என்றே தோன்றியது.

அப்பா சொல்லிக்கொண்டிருப்பார் எனைத் தூங்கவைக்கும் போதெல்லாம்…தங்கச் சிலை போல் மகள் பிறந்திருக்கிறாள் என்றார்களாம் அப்போது. உண்மையிலேயே சிலைதானென்று சீக்கிரமே தெரிந்து போயிருக்கும் என்று நினைத்துக்கொள்வேன். பருவம் வரும் வரையாவது என்னுடலின் பாரம் மட்டும்தான் அவர் சுமக்கத்தேவையாயிருந்தது., அதன்பின்னர், அசைய முடியாப் பிண்டத்திற்கு அழகெதற்கு வந்ததென்று நொந்துகொள்ளும் நிலை.

முழு மனுசியானவளை மலமும் நீரும் கழிக்கச் செய்வதிலிருந்து குளிப்பாட்டி, உடைமாற்றி, செல்லுமிடமெலாம் தோளோடு சேர்த்துத் தூக்கிச் சென்று அவர் அனுபவித்த துயர் என் பொருட்டென்கையில் தான் உள்ளுக்குள் நைந்து போகும்.

நான் இறந்துவிட்டாலாவது அவருக்குப் பெருஞ்சுமை குறையும். சாகவும் மறுக்கப்பட்டவளாயிற்றே நான். தன்னுயிரை மாய்த்துக்கொள்ளக் கூட தயை நோக்கியிருப்பதன் கொடுமையை நினைவு தெரிந்த நாள் தொட்டு அனுபவித்தேயிருக்கிறேன்.

நானிருக்கிறேன் நீ சென்றுவா என்று அப்பாவை அனுப்பிவிட்டுக் கிழவனொருவன் என் முலை தடவியதைக் கண்டுகொண்ட பின்பு யாரை நம்பியும் என்னை விடத்தயாரில்லை அவர். தூக்கிச் சுமந்தார் காலச்சாலை நெடுகிலும்.

அந்த அருவியில் குளிக்கச் செய்தால் குணமாகிவிடுமென்று யாரோ சொல்லக் கேட்டு எனைத் தூக்கிச் சென்றார். நீர் வந்து நனைக்கவும் என் உடல் தன்னை உடை மீறிக் காட்ட, ஆண்குறிக் கண்கள் சூழ்ந்து நின்று தின்னத் தொடங்கின. நெஞ்சு விம்ம என்னையள்ளியெடுத்துக்கொண்டு ஓடிய பொழுதில் தான், பாசம் வழுக்கியென் பலநாள் கனவு வசப்பட்டது. பாறையொன்றின் மீது போய் விழுந்தேன்.”

பொற்சிலை உடலில் எந்தக் காயமுமில்லை. பின்னந்தலையில் பாறை மோதி சட்டெனப் பிரிந்திருந்தது சீவன். எனக்கோ நான் பிணம் என்பதை அவருக்கும் உணர்த்துமொரு நிகழ்வு என்ற திருப்தி. இப்போதும் கூட பிணவறைக் கதவின் வெளியே கேட்கும் அவரது குரல் உடலைக் கிழித்துக் குதறாமல் தந்துவிடச் சொல்லித்தான் கதறிக்கொண்டிருக்கக்கூடும்.

போதும்… இனிமேலும் இதை நீங்கள் தூக்கிச் சுமக்கத்தேவையில்லை. இனிமேலும் நீங்கள் இதன் புனிதத்தைக் காத்து நிற்கத் தேவையிருக்காது. எப்போதுமே ஜடம் தானேயொழிய எந்தத் தீண்டலினாலும் கிளர்ந்துவிடப்போவதில்லையிது.

இதோ ஒவ்வொரு பிணமாய்ச் சோதித்து வந்த இருவர் என் தொடையிடுக்கில் விரல் நுழைக்கின்றனர். பொன்னிறச் சுருள் முடியை நுகர்ந்துபார்க்கின்றனர். இதோ என் முலையைத் திருகிச் சோதிக்கிறது ஒரு கை. பிணமென்று தெரியாமல் பார்த்த விழிகளையும் வருடிய விரல்களையுமே அகற்றிட முனைந்த உங்களுக்கு இவர்களின் கண்களைக் கண்டால் கொஞ்சம் நிஜம் புரியலாம். இதோ ஒரு நாக்கு என்னுள் நுழைகிறது. எனக்கோ யாதொரு சிரமமும் இல்லை இதில்.


இச்சாக்காட்டின் நிம்மதியை நீங்கள் உணராது போகலாம்….என்னால் பரிபூரணாக அனுபவிக்க முடிகிறது. இதோ இடப்பக்கமிருக்கும் அவளுக்கும் அப்படியே. இது செளகர்யமாயிருக்கிறது. மரண செளகர்யம். 

mail : rajan@rajanleaks.com

Sunday, January 12, 2014

துகூலம்

முச்சந்தியில் பஸ் ஸ்டாப், தொடர்ந்தாற் போல ஒரு ஆரம்பப் பள்ளிக்கூடம், பஞ்சாயத்து ஆபீஸ், ஓஎச்டி தொட்டி, குருடன் கடை என்று தொடங்கிய வேகத்திலேயே முடிந்துவிடும் கிராமம். பள்ளிக்கூடத்துக்கு நேர் பின்னால் அழகாத்தாளின் வீடு.  உண்மையில் அவளது காடு, தோட்டத்திற்குள் தான் அந்த ஊரில் பாதி இருக்கின்றது. சாலையைத் தொடும் முனைகளை மட்டும் கிழவியின் கணவன் அவ்வப்போது விற்றுக் குடித்துத் தீர்த்ததால் தான் இன்று இன்னும் சிலருக்கு அவ்வூரில் நிலமும் வீடும் சொந்தம். ஆறேழு வருடங்கள் முன்பு கிழவனும் போய்ச் சேர்ந்தாகிவிட்டது.

கிழவிக்கு இரண்டு மகன்கள். மூத்தவன் சின்னப்பொன்னான். முப்பத்தைந்து வயதிருக்கும். காக்கி ட்ரவுசரும் ஓட்டைகள் விழுந்த எல் எஸ் பனியனும் தான் பாரம்பரிய உடை. பிறந்ததிலிருந்தே முழுக்கிறுக்கன் என்று ஊரும், பள்ளிக்கூடம் போனவன் தலையில் தென்னங்குலை கொத்தோடு விழுந்ததால் கொஞ்சம் பிசகாகிவிட்டதென்று கிழவியும் சொல்லக் கேள்வி. பொண்டு பொடுசுகளோடு விளையாடிக்கொண்டு, போகும் இடத்தில் பொங்குவதைத் தின்றுகொண்டு திரிவான்.
“தண்டுவனாட்டம் வளந்துருக்கியே... நீ பாக்கப் பொறந்ததுக எல்லாம் கல்லெடுத்து அடிக்குதுக... அதுக ஒரு சரிமனுசன்னு கூடச்சேந்து ஆடிட்டு இருக்கியேடா” என்பாள் கிழவி,

எதோ புரிந்தவனாய் கீழே இருந்து ஒரு கல்லை எடுத்து “இந்தக்கல்லு எவந்தலைல உழுகுதோ அவங்காத்தா டுமீலு” என்றுவிட்டு வீசியெறிந்தால் அது கடைசியில் அவன் தலையிலேயே வந்து விழும்.

இரண்டாவது மகன் மணியனுக்கு உள்ளங்கையில் மயிர் முளைக்காதது ஒன்று தான் பாக்கி. ஒருநாளும் உடம்பு வணங்கி வேலை செய்ய மாயாது. பொண்டாட்டி அப்பன் வீட்டுக்கே ஓடி வருசம் ரெண்டாகியிருந்தது. ஒரு முறை கிழவியை ஏய்த்து ரேகை வாங்க முயன்று சட்டுவத்தாலேயே  படர வெளுக்கப்பட்டதிலிருந்து  குண்டி காய்ந்த குதிரை கொள்ளுத் தின்பது போல அடங்கிக் கிடந்தான் மணியன்.  ஆக, கிழவி மண்டையைப் போடும் வரை ஆக்கும் சோத்தைத் தின்று விட்டு அக்கடாவென்று கிடக்க வேண்டியது தான்.

காட்டில் சோளமும் கரும்பும் போட்டிருந்தாள் அழகாத்தா. பத்து பன்னிரண்டு குடித்தனம் தங்கியிருந்தது பள்ளிக்கூடத்துக்கு பின்னால் இருந்த லைன் வீடுகளில். வீட்டு வாடகை, வட்டிக்கு விட்டது போக தோட்டத்து வேலை மாடு கன்னுகளுடன் அழகாத்தாவின் வண்டி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அழகாத்தாள்.,உண்மையில் அது ஒரு காரணப்பெயர்.  பருவத்தில் அழகாத்தாளின் வனப்பு குறித்து அந்தப் பகுதி முழுக்க பிரசித்தம். அதைவிடப் பிரசித்தம் அவளது ஆக்கிரகம். இன்றைக்கும் அவளது குரல் சற்று அதிர்ந்தால் போதும்; அந்த ஊரின் ஆண்களே கருக்கு வெறுக்கென்று தான் நிற்பர். ஆணாய்ப் பிறக்க வேண்டியவள் தான் அவள், எங்கேயோ கணக்கு தப்பிவிட்டதென்று கிழவியின் அப்பன் சாகும் வரை சொல்லிக்கொண்டிருந்தானாம்.

நள்ளிரவில் கருநாய் ஒன்று நடு இட்டேரியில் நின்று இருட்டுச் சாலையை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. சோடியம் விளக்கின் ஒளியைத் தின்ன நூற்றுக்கணக்கான ஈசல்கள் முயன்று தோற்றுக்கொண்டிருந்தன.  

ரஞ்சிதத்தின் வீட்டு மரக்கதவின் தாழ் திறந்துகொண்ட போது தெருவிளக்கின் ஒளி அந்த வீட்டு வாசலில் விழாமல் பூவரசமரமொன்று நிழல் பரப்பி நின்றது. கொஞ்சமாகத் திறந்து கொண்ட கதவிலிருந்து ஒரு ஜதை கண்கள் சாலையை நோட்டம் விட்டன.

ரஞ்சிதம். அரசாங்க மொழியில் சொல்வதென்றால் ஆதரவற்ற விதவை அந்த ஊர் மொழியில் சத்துணவு டீச்சர். வயது முப்பத்தைந்தைத் தாண்டியிருக்காது. மகனுக்கு 10 வயது, அந்தப்பள்ளியிலேயே ஐந்தாவது வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தான்.  சொந்த பந்தமெல்லாம் உண்டு; சொல்லியனுப்பினால் சோற்றுக்கு வந்து போகக் கூடிய அளவில். மற்றபடி, கையூனிக் கரணம் பாயும் கதைதான்.

சாலையில் நின்றிருந்த நாய் மெதுவாய் நடந்து சென்று மறைந்தது. கதவு முழுவதுமாய்த் திறந்து கொண்டது. மணியகாரச் சண்முகம் தனது சைக்கிளை உருட்டிக்கொண்டு வெளியேறினார். சட்டென கதவு சாத்தப்பட்டது. மணியகாரன் சைக்கிளுக்கு மணியே தேவையில்லை. ஓட்டைப்பானையில் ஈ புகுந்தாற் போல லொடலொடவென்று உருண்டுகொண்டிருந்தது.

திடுமென, எங்கிருந்தோ ஓடிவந்த சின்னப்பொன்னான்  முச்சந்தியில் நின்றுகொண்டு உச்ச ஸ்தாயியில் கத்தத் தொடங்கினான்.

“இரும்பைக்
காய்ச்சி
 உருக்கிடுவீரே!
யந்திரங்கள்
வகுத்திடுவீரே!
கரும்பைச் சாறு பிழிந்திடுவீரே!
கடலில் மூழ்கிநன் முத்தெடுப்பீரே!”

இதைச் சற்றும் எதிர்பாராத சண்முகம் வேட்டி கட்டியிருப்பது நினைவில்லாமல் சட்டென பெடல் மீது இடது காலை வைத்து மிதித்து வலது காலை பின்புறமாகத் தூக்கிப் போட முயலவும் வேட்டி தடுக்கி பொதுக்குழாயடி முன்பு படாரென விழுந்தார். சின்னப்பொன்னான் இதெதையும் சட்டை செய்யாதவனாக இழுவையான ராகத்தில் மீண்டும் அந்த நான்கு வரியையே திரும்பத் திரும்பப் பாடிக்கொண்டிருந்தான்.

சத்தம் கேட்டு அக்கம்பக்கத்துக் குடித்தனக்காரர்கள் வெளியே வந்துகொண்டிருக்க, அழகாத்தா பாம்படிக்க வைத்திருக்கும் ரீப்பர் கட்டையை எடுத்துக்கொண்டு வேக வேகமாக வந்தாள்.  சண்முகத்தின் சில்லு முட்டி பெயர்ந்து ரத்தம் ஒழுகிக்கொண்டிருந்தது. பதற்றத்தோடே எழுந்து சைக்கிளைத் தள்ளிக்கொண்டு தெருவிளக்கின் ஒளி விழாத தூரம் வரை ஓடினார். விழுந்ததில் ஹேண்டில் பார் வளைந்து விட, அவர் கிழக்கே திருப்பினால் அது வடக்கே சென்றது.

அழகாத்தாள் அங்கு வரவும் சின்னப்பொன்னான் பாட்டை நிறுத்திவிட்டு ‘காசு... காசு..’ என்று கூவத்தொடங்கியிருந்தான். கையிலிருந்த கட்டையால் சின்னப்பொன்னானின் நடுமுதுகில் விளாரென்று இழுத்தாள் கிழவி.  ரீப்பர் கட்டையின் சிலாம்புகள் முதுகில் ஏறின. சரக்கென்று இழுத்ததில் ரத்தம் பீய்ச்சிக்கொண்டு வந்தது. சின்னப்பொன்னான் துடித்துக்கொண்டே வீட்டுக்கு ஓடினான்.  ஊரார் ஆத்தாளையும் மகனையும் பசாரித்துக் கொண்டு  வீடுகளுக்குள் அடைந்தனர்.

கிழவி சண்முகம் போன திசையையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றிருந்தாள் சற்று நேரம்.

”ஏண்டா தாயோளி அப்பிடி முச்சந்தில நின்னு கத்துன?”

”கேக்கறனுல்ல… வாயில என்ன வெச்சுருக்குது?”

சின்னப்பொன்னான் திண்ணைக்கு அடியில் சுருண்டு கிடந்தான். அவன் தேம்பும் சத்தம் அந்நேரத்தில் நாராசமாக இருந்தது.

”கெட்டித்தின்னி… வாயில என்ன கொள்ளயா கெடக்குது? பேசறானா பாரு அவன்… தொண்டுபொறுக்கி” என்றவாறே எட்டி மிதிக்கச் சென்றாள் கிழவி.
கிழவி நெருங்குவதையுணர்ந்த சின்னப்பொன்னான்  படாரென்று நிமிர திண்ணை நெற்றில் மோதிப் பொறி கலங்கிப் போனான்.  முன்னிலும் பலமாகக் கேவியழத் தொடங்கினான்.

பதறிய அழகாத்தாள் திண்ணைக்குள்ளிருந்து  அவனை வெளியே இழுத்து நெற்றியைப் பார்த்தாள். சல்லொழுக்கிய வாயுடன் சின்னப்பொன்னான் புறங்கையால் முகத்தை மூடிக்கொண்டான்.

மறுநாள் விடியலில் கிழவி கழனித்தண்ணி எடுக்கப் போகையில் கூடவே ஓடிவந்தான் சின்னப்பொன்னான்.

‘கோனாரய்யா கோனாரு கொக்கு புடிக்க போனாரு நண்டப்புடிச்சாரு
நாளியில போட்டாரு.. சுட்டுத்தின்னாரு சுருங்கிப்போனாரு’

”தே… என்ன பாட்டு மயிரு இது…”

“பாட்டு…” என்றுவிட்டு அஷ்டகோணலாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டான்.

“சின்னப்பொன்னா... ஒண்ணு கேட்டா சொல்லுவியா”

“ஓ... சின்னப்பொன்னான் அழைக்கிறான்....” என்று பாடத்தொடங்கினான்.

“ஆமா நேத்து அந்நேரத்துல என்னத்துக்கு முச்சந்தில நின்னுகிட்டு கத்துன”

“எப்போ”

“நேத்து”

“நானா”

“நீதான் பின்ன உங்கொப்பனா”

“அது…. மணியக்காரச் சம்முகம் சிலுவானம் குடுப்பான்னு பாடுனேன்”

“மணியகாரன் என்னத்துக்கு சிலுவானம் குடுக்கறான் உனக்கு?”

“மணியன் தான் சொல்லுச்சு… மணியகாரன் வரையில அந்தப்பாட்டு பாடுனா காசு குடுப்பான்னுட்டு”

“எப்ப சொன்னான்”

“நேத்து திண்ணைல படுத்துட்டு இருந்தனா…”

“ம்ம்ம்”

“மணியன் வந்து எழுப்புச்சு…”

“........”

“ஊன்னு கேளு... அப்பத்தான் சொல்லுவேன்”

“ம்ம்ம்”

“மணியகாரச் சம்முகம் ரஞ்சிதமக்கா ஊட்டுல இருந்து வரையில பாட்டு பாடுனு”

இவ்விசயம் ஊரில் அரசல் புரசலாகத் தெரிந்தது தான். சண்முகத்தின் மீது யாருக்கும் பெரிய அபிமானம் இல்லைதான் என்றாலும், ரஞ்சிதத்தின் நிலையும் குணமும் பொறுத்து சிலவாய்களும் அழகாத்தாளின் சாமியாட்டத்துக்கு பயந்து  பல வாய்களும் கட்டுண்டிருந்தன.

எண்ணூத்திச் சொச்ச ரூபாய் வருமானத்துடன் ரஞ்சிதம் ஒத்தப்புள்ளையாகக் கஷ்டப்படுவதால் அழகாத்தாளுக்கு ரஞ்சிதம் மீது நிரம்பக் கரிசனம். வாடகை, பண்ட பாத்திரம், சோறு துணிமணி முதற்கொண்டு ஒத்தாசை செய்துவந்தாள். மாலைக்குள் ரஞ்சிதம் வந்து மீண்டும் புலம்பப் போவது குறித்து நினைக்கையில் மணியன் மீது பற்றிக்கொண்டு வந்தது கிழவிக்கு.

அர்த்த சாமத்தில் ரஞ்சிதத்தின் வீட்டு ஓட்டின் மீது கல்லெறிந்துவிட்டு காத்திருக்க வேண்டியது.  கதவைத் திறந்தால் முன்னால் நின்று கொண்டு பல்லைக் காட்டுவது. ஊரிலிருக்கும் சில்லறைகள் சிலவற்றுடன் சேர்ந்து ரஞ்சிதத்தின் மகனைக் கூட்டி வைத்துக்கொண்டு ராத்திரியில் மணியகாரன் வந்து போகும் கதையைச் சொல்லச் சொல்லிக் கேட்பது என்று மணியன் செய்த வேலைகளையெல்லாம் ரஞ்சிதமே பல முறை அழகாத்தாளிடம் அழுது தீர்த்திருந்தாள்.

ஒரு முறை நடுராத்திரியில் வீதியையே எழுப்பிவிட்டு, ரஞ்சிதத்தின் வீட்டுக் கதவிடுக்குக்குள் கண்ணாடி விரியன் புகுந்ததைப் பார்த்ததாய்க் கதை சொல்லி கட்டையுடன் புகுந்து வீடு ஏகமும் சுற்றிவந்து துழாவிய மணியனை அழகாத்தாளே காறித்துப்பித்  துரத்தியிருந்தாள். அன்றைக்கு சண்முகம் அங்கே வரவேயில்லை என்பதால் தப்பியது.

கிழவி அன்றைக்கு நேரடியாகவே கேட்டிருந்தாள்.

“ஏம்புள்ள… சண்முகத்துக்குமென்ன குடும்பமா குட்டியா? அடி.. கட்டாட்டியும் போச்சாது.. ஆம்பளைனு ஒருத்தனிருந்தா இந்தத் தாயோளியெல்லாம் ஊடண்டுவானா ”

ரஞ்சிதம் பதிலொன்றும் பேசவில்லை.

“அடி… நீயொன்னுஞ்சொல்லவேண்டாம்.. நாங்கேக்கறனே அவன… என்னங்குற?”

“சனம் பே…” மெலிதாய்க் குரலெடுக்கவும்.,

“சனம் மசுரப்புடுங்குது…. சோத்துக்கில்லீனு கெடந்தீனா சனமா வந்து நிக்குது உனக்கு? கழுத்து வளையக் கனங்கனமாத் தாலியக் கட்டீட்டு ஊரேகமும் தொடுசு சுத்தீட்டு இருக்காளுக கண்டாரோளிக… எவ உன்னைய பேசுறானு பாக்கறன் நானு…”

ரஞ்சிதம் மெல்ல அழத்தொடங்கிவிட்டாள். அதற்கும் மேல் கட்டாயப் படுத்தவில்லை கிழவி.

மணியனைப் பற்றி ஒவ்வொரு தரம் கேள்விப்படுகையிலும் வேப்பிலையே இல்லாமல் ஆடிவிடவேண்டுமென்றுதான் எண்ணுவாள் அழகாத்தாள். சாக்கடையைக் கிளறி அவள் மீதும் சேற்றையிறைப்பானேன் என்றே அதுமட்டிலும் பொறுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அன்றைய பொழுதும் விழுந்திருந்தது. காலையிலிருந்தே கண்ணுக்குச் சிக்கவில்லை மணியன். ராச்சோத்துக்கு எப்படியும் வீட்டுக்கு வந்துவிடுவான் என்று அழகாத்தாள் மனதுக்குள் கறுவிக்கொண்டு காத்திருந்தாள். நடுச்சாமமானது; மணியன் உள்ளுக்கு நுழைய நுழையவே பிடித்துக்கொண்டாள்.

”மேஞ்சுட்டு எந்நேரம் வருது பாரு”

“அதேன்… எங்க மேயறதக் கண்ட நீயி…”

”பண்ணுனதுக்கே புழுத்த நாயி குறுக்க பாயாமக் கெடக்குது. எங்க ஒரத்த வாயா இருக்குதுனுட்டு பாவம் முண்டச்சி வாய்ல போயி உழுவற”

”என்னத்துக்கு இப்ப நீயி பொழுதோட பாட ஆரமிச்சிருக்கற?”

“ இந்தாடா.. நானும் போச்சாதெடுனு உட்டா அந்தப்புள்ளைய அரம பாடுபடுத்தீட்டு இருக்குற நீயி..”

“எந்தப்புள்ளைய பாடுபடுத்துனன் நானு… எண்ட்ர வாயப்புடுங்காதியாமாம்..”
“தெரியவே தெரியாதுனக்கு?  அடேய்… சத்தியமாச் சொல்றன் அதுகிட்டல்லாம் வார்த்த வாங்கினீன்னு வையி…”

“ந்தா… சும்மா ஊளு ஊளுங்காத… நடு ஊட்ல  நாய்க இழுத்துட்டு திரிஞ்சாப்பிடி மானங்கெட்டுக் கெடக்குது… ஏழூருக்கு காறித்துப்புறான்… குடிவெச்சிருக்குதாமாம் உங்காத்தா எவளையோன்னு… நீயி அவள ஊன்னும் கேக்கமாட்ட… எங்கிட்ட வந்து ஏறுற?”

“உன்ர நல்ல நாட்டியம் என்னானு எனக்குத் தெரியும்… நீயெல்லாம் நிது பேசிட்டுத் திரியாதயாமாம்… சனம் பொச்சுல சிரிச்சுப்போடும்… உம்பன்னாட்டெல்லாம் கெடக்கட்டும்.. என்ன மயிருக்கு நீயி அந்தப்புள்ள முந்தானையச் சுத்தீட்டு திரியற…”

“இதென்னது புது நாயமா இருக்குது… நாம்பொறகால சுத்துறேன்னு அவ சொன்னாளா? கண்ட நாயெல்லாம் வந்து போறதுக்கா எங்கையன் ஊடு வாசல் கட்டி உட்டுருக்கு… ஒழுக்க மயிரா இருக்கறாப்டினா இருக்கச் சொல்லு.. இல்லாட்டி நீயி ஆகறதப் பாத்துக்க”

”எந்தத் துணியடா அழுக்கில்லாமக் கெடக்குது.. வெள்ளச்சீலைல இருந்தா மட்டும் உம்பட கண்ணுக்கெல்லாம் வெளக்கு வெச்சாப்பிடி தெரியுது … இல்ல.. அவ ஊட்டுக்கு எவன் வந்தா உனக்கெங்கடா கொடையுது? நீயி பண்ற சில்றத்தனத்துல அவன் முறுக்கீட்டு போயிட்டான்னா அந்தப்புள்ளைய நீயி வெச்சுப் பாப்பியா?”

“அவங்கட்டிக் கூட்டிட்டு போனான்னா நானேன் கேக்கறேன்? ஊருல இல்லாத தொடுசுத்தனத்த என்ர ஊட்ல பண்ணுனா கேக்காகம பின்ன?... இல்ல தெரியாமத்தான் கேக்கறேன்… அவனில்லீனா ஆகாதா? போனா போய்ச்சாரான் ஏன் நான் வெச்சுப் பாக்கமாட்டனாக்கும்?”

”நீ வெச்சுப்பாத்த பூலவாக்குதான் சந்தி சிரிச்சுருச்சுல்ல… வந்து ஒரு மாசங்கூடியில்ல கட்ன பொண்டாட்டி காறித் துப்பிட்டு போனவதான் போன மக்காநாளே புதுப்புருசன வெச்சிருக்காளாமாம்.. உம்பொழப்பு மணக்குற லச்சணத்துக்கு இதொண்ணுதான் கொறச்சலா இருக்குது பாரு”

”வயசுக்கேத்தாப்டி பழம பேசிப்பழகு நீயி…”

“உன்ர பழக்கமயிரு அந்த லச்சணத்துல இருக்குதுனு நெனச்சுக்க”

ஏற்கனவே குடிவெறியில் வந்தவனை கிழவியும் எரிச்சலூட்ட, பேச்சு முற்றி மணியன் எட்டி உதைத்ததில் கிழவி ஆட்டாங்கல்லில் மோதிவிழுந்தாள். காலை முறித்து கிடையில் கிடத்தியானது.

காயமெல்லாம் ஆறி கிழவி நடமாடத் தொடங்கியபோது ரஞ்சிதத்தின் வீடு காலியாகக் கிடந்தது. மணியகாரனும் மாற்றல் வாங்கிக்கொண்டு போய்விட்டதாகச் சொன்னார்கள்.


”அதேங்கேக்குற…. நீயி உழுந்த மக்கா நாளு… ஊரே பாக்கையில நம்ம சின்னப்பொன்னான் முச்சந்தில வெச்சு அந்தப்புள்ள மாரப்புடிச்சு கசக்கிப்புட்டான்னா… ரஞ்சிதத்துக்கு உசுரே இல்ல பாத்துக்க… பாவம்… கட்டையெடுத்து அடிச்சுல்ல வெலக்கி உட்டாங்க அவன… என்னைக்குமில்லாம அவனுக்கு திடீர்னு அப்பிடியென்ன மசப்புடிச்சுதோ தெரில….. இதொண்ணும் ஆவறதில்ல அழகாத்தா... அவனுக்கு எதாச்சும் பண்ணி உடு... வேற ஆராச்சும் பொம்பளையப் புடிச்சிருந்தான்னா உடுவாங்களா? ஒண்ணு கெடக்க ஒண்ணு ஆயிராம... அந்தன்னைக்கே ரஞ்சிதம் மூட்ட முடிச்சல்லாம் கட்டிப்புடுச்சு.. ஆனா போகையில அதுக்கு மூஞ்சியே இல்ல.. எனக்குன்னா கண்ணுகொண்டு பாக்க முடியல தெரியுமா...  நல்லதுக்கா வர்றா நாய் மேல சங்கராந்தி” என்றாள் ஆராயக்காள். 

rajan@rajanleaks.com

நன்றி: