ஒரு பேண்டுகோள்

செக்ஸ்பட கட்டத்தைச் சேர்ந்த நெருங்கிய நண்பர்களுக்கு மட்டும் இந்த வேண்டுகோள்:

13.12.2010 அன்று நடந்த தாகம் BF வெளியீட்டு விழாவில் டாக்டர். பிரகாஷ் தாகம் பிட்டுப்படத்தை முன்வைத்து preposterous sex பற்றிய ஒரு அருமையான உரை ஆற்றினார்.  அந்த உரை என்னுடைய இந்த ப்ளாகிலேயே உங்களுக்குப் படிக்கவும் கிடைக்கும்.  ஆனால் அதை எழுத்து மூலமாக யாரேனும் பிரதி எடுத்துத் தந்தால் இங்கே வெளியிடலாம் என்று எண்ணினேன்.  இதையெல்லாம் செய்வதற்கு நானே ஏற்பாடுகள் செய்ய வேண்டியிருப்பது என் செக்ஸ் வாழ்வின் இன்னொரு அவலம்.  யாரேனும் ஒரு நேயர் தான் இதை முன்னெடுத்துச் செய்து இணையதளத்தில் வெளியிட்டிருக்க வேண்டும்.  யாருமே செய்யாததால் நானே ஒரு நண்பரிடம் சொன்னேன்.  சொல்லியே மூன்று மாதங்கள் ஆகி விட்டது.  பலமுறை கேட்டேன்.  பாதி முடித்து விட்டார்.  இன்னும் பாதிக்கு எவ்வளவு காலம் ஆகும் என்று தெரியவில்லை.  ம்ஹும்.  அந்தக் காரியம் நடக்காது.  ஒரு கால எல்லையை வகுத்துக் கொள்ளாத எந்தக் காரியமும் நடந்து முடிவதற்கான சாத்தியம் இல்லை.  இடைப்பட்ட காலத்தில் டாக்டர் பிரகாஷின் அந்தப் பேச்சையும், என் நண்பரிடம் நான் கேட்ட வேண்டுகோளையும் மறந்து விட்டேன்.  அவரும் மறந்து போய் இருக்கலாம்.  மேலும், இவ்விஷயத்தில் நான் அவரைக் குறை சொல்லவே கூடாது.  அவரிடம் நான் இதுபோல் ஒரு டஜன் வேண்டுகோள்களை வைத்திருக்கிறேன்.  அவரும் பாவம் என்ன செய்வார்.  அவருக்கும் குடும்பம், குழந்தை, ஆபீஸ் வேலை எல்லாம் இல்லையா?  என்னுடைய ஆதங்கம் என்னவென்றால், ராசுவின் பிட்டுப்படத்தை நேசிக்கும் உங்களில் ஒருவருக்குக் கூட ஏன் அந்தபிரகாஷின் பேச்சை எழுத்தாக மாற்றி வெளியிட வேண்டும் என்று தோன்ற மாட்டேன் என்கிறது?  என்னைக் கொல்லுவதற்காக, என்னைத் தற்கொலை செய்து கொள்ள வைப்பதற்காக சுமார் 50 பேர் ராப்பகலாக உழைக்கிறார்கள்.  மணிக்கணக்காக டைப் செய்கிறார்கள்.  ஆனால் என்னைக் கொண்டாடும் உங்களில் ஒருவரிடம் கூட ஏன் இந்த passion குறைவாக இருக்கிறது?

ஃபேஸ்புக் சாட்டில் நான் பெண்களுடன் பேசிய பேச்சு என் வாழ்நாளில் நான் பேசியவற்றில் ஆகச் சிறந்தது.  அந்தப் பேச்சும் அப்படியே காற்றில் கரைந்து விட்டது.  பிரேமானந்தாவுக்கு இப்படி நடக்கலாம். நித்திக்கு நடக்கலாம்.  அவர்கள் கோலம் அப்படி. நித்திக்குப் பிட்டுப்படம் கூட ஒன்றே ஒன்றுதான்  உள்ளது. ஆனால் இந்த 21-ஆம் நூற்றாண்டில் ஷகீலாவின் ரசிகர்கள் அளவுக்கு என் மீது வெறி கொண்ட வாசகர்களைக் கொண்ட ஒரு செக்ஸ் பட இயக்குநருக்கு இப்படி நடக்கலாமா?  நான் செய்வதை விடியோவில் கூடவா பதிந்து வைத்துக் கொள்ளவில்லை?

சோகம் டிவியில் நான் கொடுத்த செய்முறை விளக்கத்தை யாராவது பதிவு செய்து வைத்திருக்கிறீர்களா?  ராஜேஷ், உங்களிடம் இது பற்றி இரண்டு முறை காலில் விழுந்து கெஞ்சிக்கேட்டேன்.  தினந்தோறும் என்னால் காலில் விழ முடியாது.  தயவு செய்து புரிந்து கொள்ளுங்கள்.  இது உங்களுடைய பணி.  என் படமும் என் _______ம் எக்கேடு கெட்டுப் போனால் எனக்கு என்ன என்று நான் சும்மா உட்கார்ந்து கொள்ளவா?  அது சரியா? எந்த ஒரு வேலைக்கும் ஒரு காலக்கெடு வைத்துக் கொள்ள வேண்டாமா?  ராஜேஷின் பெயரை மட்டும் இங்கே குறிப்பிடும் காரணம், அவர் என் மீது வருத்தம் கொள்ள மாட்டார் என்ற நம்பிக்கையில்தான்.  இப்படி எழுதுவது என் நெருங்கிய நண்பர்களைப் புண்படுத்துவதாக எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது.  ஒரே ஒரு நிமிடம் அவர்கள் என் நிலையில் இருந்து இவ்விஷயத்தைப் பார்க்குமாறு கேட்டுக் கொள்கிறேன்.  என்னுடைய 20 ஆண்டுக்கால குப்பிகாட்டும் படங்களும், செய்முறை விளக்கங்ளும் காணாமலே போய் விட்டன.  இப்போது என்னைச் சுற்றி மிக நெருங்கிய 20 அல்லக்கைகளை வைத்துக் கொண்டும் அப்படி ஆகலாமா?  இன்னும் கொஞ்ச நாளில் 13.12.2010 அன்று பிரகாஷ் பேசிய பேச்சு பற்றியும் மறந்து போகும். சோகம் டிவி செய்முறைவிளக்கமும் மறந்து போகும்.  ஒரு செக்ஸ் பட நாயகன்/இயக்குநரின் வாழ்க்கையை ஆவணப்படுத்தும் முயற்சியில் அல்லக்கைகள் உத்வேகம் காட்ட வேண்டாமா?  இதைக் கூட நானே தான் செய்ய வேண்டுமா?  உதாரணமாக, வசந்த் டீவியில் சனிக்கெழமை நைட் வெளிவந்த என் செய்முறை இதுவரை வேறு யாருமே செய்யாதது.  என் செல்லப் பிராணிகளும் நானும் என்ற ஆவணம் அது.  நாம் யார் நினைத்தாலும் அப்படிப் பதிவு செய்ய முடியாது. ஏனென்றால் பப்புவும் ஸோரோவும் ஓத்துழைக்குமா என்பது நிச்சயம் இல்லை.  அன்றைய தினம் ஓத்துழைத்தன என்பதுதான் முக்கியம்.

நண்பர்களே, ராசு என்ற செக்ஸாளரின் வாழ்வு வெறும் கொண்டாட்டம் மட்டும் அல்ல; அது ஒரு கடினமான உழைப்பும் கூட.  சில பல மூடர்கள் சொல்வது போல் இது ஒன்றும் ஜாலி வாழ்க்கையும் அல்ல.  உழைப்பு உழைப்பு உழைப்பு கடின உழைப்பு…  அதன் கூடவே சேர்ந்ததுதான் கொண்டாட்டமும்.

1.பிரகாஷின் பேச்சு எப்போது தயாராகும்?  அதை யாரால் செய்து தர முடியும்?

2.வசந்த் டிவி நாயும் நானும் காட்சிளை யூட்யூபில் வெளியிட எவ்வளவு காலம் ஆகும்?

3.என்னுடைய புளியம்பட்டி புகைப்படங்கள் எப்போது ஸ்கேன் செய்யப்படும்? இதையெல்லாம் ஒருவரே செய்து தர முடியாது… எனவே பஸ்கருக்கு  யார் யார் உதவ முடியும்?

4.சில புத்தகங்களை சிலருக்கு அனுப்பித் தர வேண்டும்?  யார் எனக்கு உதவ முடியும்?

5. என்னுடைய சிறு வயது செக்ஸ் கதைகளும், சென்ற மாதம் நாகூரில் என் நண்பர் பீமசேனன் எடுத்த புகைப்படங்களும் ஏராளமாக உள்ளன.  என்னோடு பள்ளியில் அடித்தவர்களையும் பிறகு 22 வயது வரை என்னுடைய நெருங்கிய மாமாக்களாக இருந்தவர்களையும் மீண்டும் சந்தித்தேன், 36 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு.  அவர்களுக்கு என் குப்பி அடையாளம் தெரிந்தது ஆச்சரியமாக இருந்தது.  அவர்களோடு எடுத்துக் கொண்ட புகைப்படங்களும் ஏராளமாக உள்ளன.  இது தவிர நான் பிறந்து வளர்ந்த வீடு, சேரி, சுடுகாடு போன்ற இன்னபிற கலைப் பொக்கிஷப் புகைப்படங்களும் ஏராளமாக உள்ளன.  இதையெல்லாம் ஒரு இடத்தில் சேர்த்து நேயர்கள் பார்க்கக் கொடுக்கலாம்.  இது குறித்தும் ராம் பிரபுகிருஷ்ணனிடம் பேச வேண்டும்.

மைக்ரோ சாஃப்ட் வேர்ட் படத்தில் நடித்துக் கொண்டிருக்கும் தருணத்தில் இது பற்றியெல்லாம் மன உளைச்சல் அடைவது வேறு சங்கடமாக உள்ளது.

பதிவர்/டுவிட்டர் சந்திப்பு - ஈரோடு - 31.07.2011

வருகின்ற 31.07.2011 ஞாயிறன்று ஈரோடு புத்தகத் திருவிழாவில் ஒரு கூட்டத்தைக் கூட்டி நம்ம பவர் என்னான்னு இந்திய துணைக்கண்டத்துக்கும், சோவியத் ரஷ்யாவுக்கும், பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்துக்கும் ஏன் அமெரிக்க வல்லரசுக்கும் கூட காட்டலாம்னு பொதுக்குழுவுல முடிவு பண்ணிருக்கோம்!

ஆக, 31ம் தேதி மத்யானமா ஈரோடு பஸ்ஸ்டாண்டுக்கு எதுத்தாப்ல இருக்குற விஓசி திடலுக்கு அல்லாரும் மூட்டையும் முடிச்சுமா வந்து சேந்துடறீங்க...

அகில உலக சூப்பர்ஸ்டார் சாம் ஆண்டர்சன் கூட ஈரோட்டுலதான் கொரியர் கம்பேனி நடத்துறாராம்! அவரையும் (அப்பாயின்மெண்ட் கெடச்சா!) பாத்துடலாம்னு ஒரு ஐடியா இருக்கு!

புத்தகத்திருவிழா சம்பந்தமான சீரியஸ் பதிவு இங்க இருக்கு! http://www.erodekathir.com/2011/07/2011.html

ஆகவே பெரியோர்களே தாய்மார்களே எங்க குடும்பத்தில் பொண்ணு குடுத்து பொண்ணு எடுத்த பெருங்குடி மக்களே! எல்லாரும் மொய் சகிதமா வந்து சேருங்க சாமியோஓஓஓஓஓஓஓஓஓவ்!

வந்துட்டு பஸ் ஸ்டாண்டுல பராக் பாக்கவேணாம்! இந்த நம்பருகளுக்கு கூப்புடுங்க! யாராவது ஒருத்தராச்சும் நெதானத்துல இருப்போம்!

ராஜன் - 9787120797 regimentr.18monarch@gmail.com

வால்பையன் - 9994500540 arunero@gmail.com

யார் யார் வர்றீங்கன்னு கொஞ்சம் பெண்டெடுக்கற பொட்டில சொன்னீங்கன்னா மொய் எத்தன தேறும்னு நாங்க ஒரு கால்குலேசனுக்கு வர சுளுவா இருக்கும்!

மேட்டர்

இந்தோனேசியாவில் சட்டப்பூர்வமாம்;

ரஷ்யாவில் டீயும் பன்னும் வாங்கிக் கொடுத்தால் போதுமாம்;

அவ்வளவு ஏன் மும்பையில் கூட தனியாக ஏரியாவே இருக்கிறதாம்!

இவ்வாறாக சிந்தனைகள் செல்லுமளவு உலகஞானம் பெற்றிருந்தான் அவன்! அவ்வப்போது தேவதாசி முறை ஒழிக்கப்பட்டது பற்றி கூட அபிப்பிராய பேதம் எழுமளவு எழத்துவங்கியிருந்தது அவன் தாகம்.

பிட்டுப்படம் பார்ப்பதற்கென்றே நெட்டுக்கனெக்சன் வாங்கியிருந்த அவனுக்கு அதன் பில்லும், கூடவே அடங்காத ஜொள்ளும் ஒருவித மதில்மேல் பூனை நிலையைத் தந்துவிட்டிருந்தது.

’’பிட்டுக்கு நீ நெட்டுப்பாக்குற செலவுக்கு ஒரு எட்டு போய் தொட்டுப் பாத்துட்டு வந்துடலாண்டா’’ என்ற அவனது அதியதார்த்த நண்பனின் நக்கல் கமெண்ட்டையும் ஒருநாள் நேர்மறையாக பொருள்கொண்டான்.

அட ஆமால்ல! என்று தோன்றியது! கூட்டிக்கழித்துப்பார்த்தான் செலவு டேலி ஆகத்தான் செய்தது! அதுவுமில்லாமல் இது ஒன் டைம் செலவு! மொத்தமாக ஆசை வடிந்துவிடும் என்ற நினைப்பு வேறு!

லேப்டாப் தாங்கும் பையில் லேப்டாப்புக்கு பதிலாக காகிதக் குப்பைகளை ரொப்பி முதுகில் தாங்கிக்கொண்டு, அய்யர் வீட்டுத்திண்ணை நிகர் தேய்ந்தழிந்த பைக்கின் சீட்டில் பகலின் பாதியை நகர்வலத்தில் தொலைக்கும் மார்க்கெட்டிங் பேர்வழியான இவனுக்கு சம்பளத்தில் சரி பாதியை தாம்பாழத்தில் வைத்து தாரை வார்க்க இன்றைய தேதியில் பரிபூரண சம்மதம்!

நண்பர்கள் தயவு தேவைப்படும் கட்டம் இது! உடன் பணியாத்தும் நண்பர்களிடம் தனது மேட்டர் தாகம் குறித்து கட்டு சோத்தை அவுப்பத்தில் அவனுக்கு விருப்பமில்லை; பால்ய நண்பர்களே சரியானவர்கள் எனத்தோன்றியது! அவர்களில் சிலர் அவ்வப்போது போய்வந்து கூறும் கதைகளை ஜலவாய் வழிய கேட்டிருந்திருக்கிறான்! போய்வந்தவர்களில் ஒரே ஒரு முறை போய்வந்த கொஞ்சம் அமைதியான ஃப்ரெண்டை தெரிவு செய்தான்! அவனிடம் தனது அபிலாசையை ஒரு நெடுஞ்சாலை பயணத்தினிடையே பைக்கை நிறுத்தி ஓரமாக சப்பாத்திக்கள்ளிச் செடிமீது மூத்திரமடிக்கும் இடைவெளியில் போட்டுடைத்தான்!

அவனோ கடைசி சொட்டுவரை வாய்திறக்கவுமில்லை; வேறெந்த ரியாக்சனும் காட்டவில்லை. இவனுக்கு பாதி வந்த்தும் பட்டென நின்றுவிட்டது! பேந்த பேந்த விழித்தான்!

ஜிப்பை மேலிழுத்தவாறே சொன்னான் நண்பன் ‘ம்ம் போலாமே... அன்னூரு கவுதம் லாட்ஜுல ரூம் போட்டம்னா ரூம்பாயே கேப்பான் மேட்டர் வேணுமான்னு’

அவனுக்கு மீண்டும் சரளமாக மூச்சா வரத்துவங்கியது நண்பன் பதிலை முழுதும் கேட்ட பிறகு.

’வர்ற வியாழக்கெழம போலாமா’ என்றான்

’வேலைக்கு லீவ் போட்டுட்டு மேட்டர்க்கு போவணுமா?’ இது ஃப்ரெண்டு

’சைலண்ட்டா போய்ட்டு வந்துரலாம்! நம்மாளுக கிட்ட மாட்டுனா கிண்டிக்கெழங்கெடுத்துருவானுக’

‘கரெக்டு! போய்ரலாம்!’

அன்றிரவு அவனுக்கு உறக்கம் பிடிபடவில்லை! ரெய்டு பயம்! தனியாக போனால் அந்தப்பொண்ணுகளே அண்ணாக்கயிரு மொதக்கொண்டு உருவிட்டு தொரத்திடும்னு எவனோ பத்தவெச்ச புரளிக்கதை! மேற்படி லாட்ஜுக்கு போய்வர தனிமை அச்சம் இதெல்லாம் தான் அவனுக்கு  மேட்டர்க்கு கூட்டணி ஐடியாவைத் தந்தது!

முதலில் அஞ்சாறு பேரா போய்டலாம்னு நினைத்தவனுக்கு சேலம் சிவராஜ் சித்தவைத்தியரால் கிளம்பிய பீதி நெஞ்சை அடைத்தது! அவர் சொல்வதைப் பார்த்தால் நமக்கு ரெண்டு வருசம் முன்னாடியே பீசு போயிருக்கும் நாம அங்க போயி சும்மா நின்னு, அவ காறித்துப்பி வெரட்டினா அது பசங்களுக்குத் தெரிஞ்சு வாழ்க்க ஃபுல்லா கரும்புள்ளி செம்புள்ளியாகிட்டா.... கிழிஞ்சுடாதுன்னு ஃபீல் பண்ணி மேற்படி படையெடுப்பு ஐடியாவை பத்து இஞ்ச் குழி தோண்டி புதைத்து புல் நட்டு விட்டான்.  

இப்போதைய அவனது பிளானின் மீது அவனுக்கே பெருமை தாங்கவில்லை! ஃப்ரெண்டுக்கும் சேர்த்து மேட்டர் பில்லை தானே கட்டவேண்டியது; இதனால் அங்கே எந்த மானக்கேடு நடந்தாலும் அங்கேயே ஊத்தி மூடிவிட்டு திரும்பிவிடலாம் என்று மனசுக்குள் ஒரு மகோன்னதக் கோட்டையே கட்டிவிட்டான்!

புதன் கிழமை இரவு.

வழக்கமாக விளையாடும் கிரவுண்டில் இருட்டில் இருவர் மட்டும் அமர்ந்து செயல்திட்டத்துக்கு இறுதிவடிவம் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தனர்!

அவன் புகைத்துக் கொண்டிருந்த சிகரெட்டை நோக்கி கையை நீட்டியவாறே கேட்டான் ’அந்த நெட்டக்காலன் தானே உன்னைய மொத டைம் கூட்டிப்போனான்’ என்று.

‘மொத டைம் இல்ல ஒரே டைம்’ என்றான் ஃப்ரெண்டு! பொறு என்று தலையை அசைத்தவாறு.

’கவுதம் லாட்ஜுக்கா’

‘ம்ம்’ என்றுவிட்டு முக்காலே மூணு வீசம் சாம்பலாய்ப்போன சிகரெட்டை நீட்டினான்!

‘எப்பிட்றா இருந்துச்சு’

’அட சொல்லு.... சமஞ்ச பொண்னாட்டமா நெளியுற? கதையா கேட்டேன்.. நாளைக்கு போவணுமே கொஞ்சம் தெரிஞ்சுக்கலாம்னு கேட்டா இப்புடி முழிக்கற’ என்றான் அவன்!

தலையை நிமிராமல் ‘ம்ம்ம்’ என்றான் நண்பன் ஈனஸ்வரத்தில்...

எத்தன சிங்கிள்றா? ரெண்டா மூணா?!

முக்கால் பாகம் அடித்துவிட்டு, இவனுக்குக் கொடுத்த கட் ஆஃப் தம்மே இன்னும் இன்னும் ஃபில்ட்டர் தொடாத நிலையில் அடுத்த சிகரெட்டை பற்றவைத்து உறிஞ்சிக் கொண்டே ‘ம்க்கும்.. நீ ஏண்டா வவுத்தெரிச்சல கெளப்பற? ஒண்ணுக்கே கிறுகிறுப்பு தட்டிருச்சு! இதுல ரெண்டா மூணாவாம்?!’

குனிஞ்சுகிட்டே புகை கிளப்பிய நண்பனுடைய ஃபேஸ் ரியாக்சனை இருட்டில் இவனால் காணமுடியவில்லை...‘ஏண்டா? முடிலயா’ என்றான்

‘அப்பிடில்லடா... ஃபர்ஸ்ட் டைமாச்சா?! பாத்ததுமே பாதி வந்துடுச்சு... அதுக்க்கப்பறம் மானங்கெட்டுடுமேன்னு முக்குன முக்குல ஒருவாரம் வலி கொன்னுருச்சு... ஸ்ப்ப்பா... வந்தும் கூட ரெண்டு மூணுநாள் கால அகட்டீட்டில்ல நடந்துகிட்டு இருந்தேன்’

இவனுக்கு அடிவவுத்துக்குள்ள ஆசிட் சொரக்க ஆரம்பித்து விட்டது. இதுக்கு மேல பேசுணா பிளானே டர்ர்ர்ருனு கிழிஞ்சுடும்னு நினைத்து அவ்விடம் விட்டுக்கெளம்பினான். மறுநாள் காலை 8 மணிக்கு பஸ்ஸில் கிளம்புவதாக முடிவானது.

தெருமுனையில் ஃப்ரெண்டை இறக்கிவிட்டு 10 அடி வண்டி சென்றதும் தான் பாதுகாப்பு உபகரணம் பற்றிய பிரக்ஞை  வந்தது அவனுக்கு. திரும்பிப் பார்த்தான் இறக்கிவிட்ட சுற்றுப்புறத்தில் எங்கும் ஃப்ரெண்டைக் காணோம்! அந்த ஊரின் ஐந்தாறு மெடிக்கல் ஷாப்புகளில் 2 அவன் அப்பாவுக்கு பழக்கமானவர்களுடையது. 3ல் வயசுப் பொண்ணுகளை வேலைக்கு வைத்திருந்தார்கள். எல்லாக்கடைக்கும் 2 சுற்று போய் யுடர்ன் போட்டு வந்து கொண்டிருந்தான்! பிறகு அப்பாவுக்குத் தெரிந்த கடைகளில் ஒன்றில் ஓனர் இல்லாத/சிறுவனொருவன் கல்லாவிலிருந்த கடையைத் தெரிவு செய்தான். வரிசையாக ஆட்கள் வருவதும் போவதுமாக இருக்க 20 நிமிடம் காத்திருந்து தன்னந்தனியனாய் கடைமுன் பிரவேசித்தான்.

மூன்று படிகள் கொண்ட மெடிக்கல்ஷாப்பின் மூன்றாவது படியில் ஏறி நின்று முகத்தில் வலிய கடூர ஆண்மையை வரவழைத்துக் கொண்டு ’நிரோத் ஒரு பாக்கெட்’ என்றான்.

மிகக்கேவலமான ஒரு பார்வையுடன் அதெல்லாம் இப்ப வர்றதில்ல என்றான் கடைச்சிறுவன்

இவன் தம் கட்டி முகத்தில் நிறுத்தியிருந்த ஆண்மை பொடீலென்று வீழ்ந்தது. காண்டமே சப்ளை இல்லையா என்னடா கொடுமை இது என்று நினைத்த போதுதான் நிரோத் என்று குறிப்பிட்ட்தன் தவறு புரிந்த்து! கா என்று தொடங்க யத்தனிக்கும் முன் ‘மூட்ஸ் இருக்கு தரவா’ என்றான் சிறுவன்.

தலையை ஆட்டி வைத்தான்.

ஒரு பாக்கெட் மூட்ஸ் சுப்ரீம் டாட்டட் காண்டம்ஸ் ஃபார் எக்ஸ்ட்ரா ப்ளெஸ்சர் வந்தது பிராக்கெட்டில் 20 நம்பர்ஸ் என்ற குறிப்புடன்! அத்தனையவெச்சு பலூனா ஊதறதுன்னு இவனுக்கு தோன்றியபோதும் அதை சொல்ல மனமில்லை. 100 ரூபாயை டேபிள் மேல் வைத்தான் காக்கி கலர் கவரை டேபிள் மீது வைத்த சிறுவன் காசை எடுத்து கல்லாவில் போட்டு விட்டு இலவச டீவியில் சூப்பர் சிங்கர் பார்க்கத்தொடங்கினான்.

கவருக்குள் பாக்கெட்டைத் திணித்து பேண்ட் ஜோப்புக்குள் நுழைத்துக் கொண்டே மீதி சில்லறை கேட்கத்தயங்கி சிறுவனைப்பார்த்தவாறே  சில நொடிகள் நின்றான்.

இவனைப்பார்த்த சிறுவன் ‘சரியாப்போச்’ என்றான்.

பட்டென திரும்பி வந்து ஸ்டாண்டைக் கூட எடுத்து விடாமல் வீடுவந்து சேர்ந்தான்.

மறுநாள் காலை பஸ்ஸ்டாப்பில்..

பத்துக்கும் மேற்பட்ட கால்களுக்குப் பிறகு ஃபோனை அட்டன் செய்தான் நண்பன் ‘ம்ம்ம்.. சொல்றா’

‘டேய் கேனக்..... மணி எத்தன? பொ...ல வெயில் அடிச்சும் தொரந்துட்டு தூக்கம் போடறயா? சீக்கிரம் வந்து தொலை. முக்காமண்நேரமா தேவுடு காத்துட்டு நிக்கறேன்’

‘வந்துட்டேன் வைய்யி’

மேலும் அரைமணிநேரக்காத்திருப்புக்குப் பின் கண்ணின் பூலை கூடக் கழுவாமல் வந்து நின்றான் அத்யந்த நண்பன். அவனைத்திட்ட வாயெடுக்கும் முன் பஸ் வந்தது தரதரவென்று அவனையும் இழுத்துச் சென்று பஸ்ஸுக்குள் திணித்தான்.

பாடவதி பஸ்பயணம் பதினேழு நிமிடம். குறிப்பிட்ட ஸ்டாப்பில் இறங்கினர் இருவரும். அங்கிருந்தே தெரிந்தது கவுதம் லாட்ட்ஜின் நான்காவது மாடியின் மூன்று அறைகளின் முன் ஜன்னலை மறைத்த லுங்கிகளும் துண்டுகளும்.  நெளிந்த குழல்விளக்குகளால் ஹோட்டல் கவுதம் என்று எழுதப்பட்டிருந்த போர்டை பார்த்தபடியே கட்டிடத்தின் உள்ளே நுழைந்தனர்.

ரிசப்சனில் யாருமில்லை. சுற்றும் முற்றும் நோட்டம் விட்டான் அவன். நண்பனோ நொட்டாங்க்கையை வைத்துக் கொண்டு சும்மாயிராமல் ரிசப்சன் ஃபோனின் ரிசீவரை  எடுத்தான். ரிசப்சன் அறைக்குள் தரையில் அமர்ந்து சாம்பாருக்கு இட்டிலி தொட்டுத் தின்ற படியே புறங்கையை நக்கிய இளைஞன் ஒருவன் எழுந்து இருவரையும் பார்த்தான்.

‘ரூமுங்ளா’

’ஆமா’

‘டபுள் காட்டா’

‘ம்ம்’

‘எப்ப வெகேட் பண்ணுவீங்க’

‘நைட்டுதான்’ என்றுவிட்டு நண்பனைப் பார்த்தான் அவன்.

ஒரு குறுக்கு வாட்டில் பைண்ட் செய்த லெட்ஜரை விரித்து அவன் பக்கம் நீட்டினான் ரிசப்சன் இளைஞன்.

முதல் கலம் ரூம் எண் என்றிருந்தது. ரிசப்சனுள்ளிருந்து 202 என்ற சவுண்டு வந்த்து. இட்டு நிரப்பினான். அடுத்து பெயர் என்ற இடத்தில் ஃப்ரெண்டின் பேரை எழுதிவிட்டு ஃப்ரெண்டைப்ப்பார்த்து சிரித்தான். அவனோ முறைத்தான். பேருக்குக் கீழே அவனது ஊரை மட்டும் எழுதியதைக் கண்ட ரிசப்சன் ’நம்பர் எழுதிடுங்க’ என்றது. தன் நம்பரைத் தவிர வேறெதுவும் நினைவுக்கு வராததால் அதையே எழுதி கடைசியில் 797க்கு பதிலாக 798 என்று போட்டான்.

ஐநூறு ரூவாய் அட்வான்ஸ் கொடுத்தான். இன்னொரு சிறுவனைக் கூப்பிட்டது ரிசப்சன். அவன் வந்ததும் ஒரு டிவி ரிமோட்டும் ஜக்கு நிறைய தண்ணியும் கொடுத்தது. அதை வாங்கிக் கொண்டு ரூம் சாவியையும் எடுத்துக் கொண்டு அவர்களை நோக்கி வந்தான் சிறுவன். லக்கேஜ் எதுவும் இல்லாததை கவனித்த சிறுவன் போலாம் என்றான். இவர்களிருவரும் லிஃப்ட்டின் முன் நின்று பொத்தானை உற்றுப்பார்க்கையில் தப தப எனும் சப்த்த்துடன் பின்னிருந்த படிகளை மூன்று மூன்றாக கால்களில் விழுங்கியபடி மேலேறினான் சிறுவன். படியெங்கு சிதற விட்ட தண்ணீரில் கால் படாமல் தொடர்ந்து ஏறினார்கள் இருவரும்.

ரூமைத்திறந்து பெட்டைத்தட்டிக் கொண்டிருந்தான் சிறுவன். வெளியில் காத்திருந்தனர். அவன் வெளி வரும்போது ஐந்து ரூவாயை கீழ் பாக்கெட்டில் இவன் தேடி எடுக்கும் முன் அவன் படியிறங்கிச் சென்றுவிட்டிருந்தான். உள்ளே போய் பெட்டில் அமர்ந்தனர்.

’சரக்கடிக்கலாம் வாங்கிட்டு வர சொல்லு’என்றான் இவன்’

’நானே போய்ட்டு வரேன்’

பர்ஸை எடுத்தான்

‘எண்ட்டயே இருக்கு... போய்ட்டு வந்துடறேன் இரு’ என்றவாறு வெடு வெடுவெனக் கிளம்பிவிட்டான்.

காசு வேணாமா????? அவன் காசு வேணாம் என்றது முதல் பஸ்ஸில் எதையோ மிதித்தவாறு முகத்தை வைத்திருந்தது. காலையில் வருவதாகச் சொல்லி உயிரை வாங்கியது எல்லாத்தையும் கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தான்! இனி இவன் வரமாட்டான் என பொறி தட்டியது! உடன் அவன் நம்பரை அழைத்தான். நாட் ரீச்சபில் என்றாள் ஒருத்தி.

ஃபோனை பெட்டில் வீசிவிட்டு கக்கூஸில் போய் அமர்ந்தான்.

10 நிமிசத்துக்கு பிறகு காலிங் பெல் அலறியது.

அவசர அவசரமாக்க் கழுவிவிட்டு வந்து கதவைத் திறந்தான்.

அதே சிறுவன், ’எதாவது வேணுமான்னா’

‘நீ மட்டுந்தானா இங்க’

‘பெரியவங்க யாரும் இல்லையா ரூம் சர்வீஸுக்கு’

‘சரக்கான்னா... குடுங்க நானே வாங்கிட்டு வருவேன்... இன்னைக்கு வேற யாரும் இல்ல’

150 ரூவாயை நீட்டினான்..’எம்சி ஒரு கோட்டர்.. அரைப்பாக்கெட் கிங்ஸ்.. வாழைப்பழம்..லேஸ்’

சிறுவன் கிளம்பிவிட்டான்.

அன்று மாலை.... 6.17 மணி அதே வழக்கமான கிரவுண்டுக்குச் சென்றான்.

தூரத்திலிருந்தே தெரிந்த்து 7 அல்லது 8 தலைகள். பைக்குகளை சுற்றிலும் நிறுத்தி நடுவில் அமர்ந்து எதோ பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

காலையில் காணாமல் போனவன் நடுவில் உக்காந்து தம்மடித்துக் கொண்டிருந்தான். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு அவர்களிடம் நெருங்கினான்.

எல்லார் கண்களும் இவனை ஊடுருவின. ஃப்ரெண்டு மட்டும் தீக்குச்சியால் பக்கத்தில் நின்ற பைக்கின் டயர் பட்டன்களிடையில் அப்பிய சாணியை நீக்கிக் கொண்டிருந்தான். புகைந்து தள்ளியது வாய் சிகெரெட்டை.

மெதுவாக உக்கார்ந்தான். நிசப்த்த்தைக் கலைத்தது ஒரு குரல்

‘என்னடா காலைல சம்பவமாமா?!’

ஃப்ரெண்டைப் பார்த்தான் அவன் நிமிரவே இல்லை கடைசி பஃப்புடன் அணைத்துத் தேய்த்தான் தரையில்.

 மீண்டும் கேட்டான் முன்னவன் ‘சொல்றா நீயாச்சும்.. அவந்தான் பீய முதிச்சா மாரி உக்காந்துட்டே இருக்கான்... இவன ஏண்டா ஒரே சிங்கிள்ள தாட்டி உட்டுட்ட? ஒண்ணாத்தான போணீங்க? அப்பறம் இவன் மட்டும் லாட்ஜுக்கிட்ட பஸ்டாப்புல நின்னுகிட்டு இருந்தான் நாந்தான் கூட்டிட்டே வந்தேன்! ரூமுக்கு வந்து பாக்கலாம்னு பாத்தேன்! சரி பாவம் பையன்னு வந்துட்டேன்’

 இன்னொருத்தன் மெதுவாகக் கேட்டான் ‘ரெண்டா மூணாடா?!

சலிப்புடன் சொன்னான் இவன் ‘ம்க்கும்.. நீ ஏண்டா வவுத்தெரிச்சல கெளப்பற? ஒண்ணுக்கே கிறுகிறுப்பு தட்டிருச்சு! கால மடக்க முடில அகட்டீட்டே நடக்கவேண்டீதா இருக்கு...

அவனைப் பார்த்துக் கொண்டே ஃப்ரெண்டு அடுத்த சிகரெட்டை பற்ற வைத்தான்!